Aileden sevgi beklemek çocukluk mudur?

çocukluk değildir kesinlikle.

benim ailem çocukluğumda da gençliğimde de sevgisiz büyüttü beni. hiçbir sorunumu, kafamı oyalayan şeyleri onlara anlatmadım, anlatamadım. bir soru çözemeyip onlara sorduğumda bile neden yapamıyorsun canım diyorlardı, hala diyorlar.

babam dışardan aşırı modern görünen, herkesin sevdiği, olması gereken aile babası olduğunu düşündüğü biri ama iş aileye dönünce her şeyi bağırıp küfür ederek, döverek çözmeye çalışıyor. kaşığı çatalı sapının birazcık ucundan tutuyorum, kaşığı çok dolduruyorum diye kolumu dakikalarca sızlatacak şekilde vurduğunu hatırlıyorum. tüm hayatım boyunca notlarım her zaman çok yüksekti, ama ailem 95i bile aşırı düşük ve aşağılık bir not olarak görüyor. bunlar yüzünden ne çok kavga ettik. mükemmel olmalıymışım.

anneme gelince; kendisinin tek bir arkadaşı yoktur, herkesi bir gün onu kullanacak pislikler olarak görür. arkadaşlarımla eğlenmemi konuşmamı bile zorla yapıyorum. neymiş, saygılı konuşacakmışım. random atınca aptal konumuna düşüyormuşum. tüm diyaloglarımı belirleyen, günde 5-6 kere telefonumu alıp karıştıran bir annem var. daha dün şiddetli bir kavga ettik, ki bu benim için normal sayılır. konu, sararmış şeffaf telefon kılıfımı temizlemek için aseton kullanmaya çalışmamdı. nasıl delirdi bilemezsiniz. bir cümlesinde bir insan nasıl 3-4 hakaret barındırabilir ya... ben de insan gibi birkaç kez söyledim, "olur ya da olmaz, neden denemiyorum seni neden bağlıyor?" diye. daha da delirdi :) sonra ben de çileden çıkıp sana asla saygı duymuyorum, çık odamdan dedim. birkaç kere vurmaya çalıştı, bana terbiyesiz derken onlarca kez hakaret etmesi de çok komik bana göre. ona annelik sıfatını yakıştıramadığımı söyledim. sabah oldu, dün hiçbir şey olmamış gibi hakaretlere devam. artık bir şey yapamıyorum.

ah, bir de eşcinsel olduğum zamanki var. gece boyu dövülmüştüm. düşüncelerim değişti mi? hayır. çünkü bu değiştirebileceğim bir şey değil. eğer olurda bir gün çocuğunuz benimkine benzer bir durumu olduğunu söylerse, sevmeseniz bile saygı duymak zorundasınız. bu onun değiştirebileceği bir şey değil ve ona böyle davranmanız iyiliğini istediğinizi düşünmesinden çok, sizden nefret etmesine yok açar. lütfen saygılı olun.

boş boş içimi döktüm ama bu bile bana iyi geldi. böyle bir yazı için teşekkürler.
eğer olur da burada ailem ne yaparsa yapsın onları sevmeliyim kafasında biri varsa, lütfen yapmasın. tamamen psikolojik hasar.
ama eğer mis gibi ailesi olup da küçücük yanlışlarında delirip böyle aile olmaz olsun diyenler varsa da; çok üzülüyorum. size de, ailenize de. lütfen kıymetlerini bilin.

konudan aşırı saptım ama, bu çocukluk falan değil, herkesin alması gereken bir şey sevgi. siz alamamış olabilirsiniz, aileniz belki benimkiler gibi ebeveyn olmaya asla uygun olmayan, size de aile hissini yaşatamamış kişiler olabilir, ama lütfen, ebeveyn olmak istiyorsanız çocuğunuza sevgi ve maddi şartlar verebileceğinizden emin olun. hepiniz biliyorsunuz ülkemizde en büyük sorunlardan biri doğum kontrolleri. lütfen, emin olmadığınız bir şey yapmayın. hepinize yalvarıyorum. çocuklarınızı sevgi içinde, sıcak aile hissini yaşatarak büyütün.

herkese iyi günler dilerim.