Kimsenin Dışarı Aktaramadığı, Kendisinin Sürekli Yaşadığı Karanlık Durumlar!

Gözyaşlarınla birlikte konuşmaya çalışırken nefesinin kilitlenmesi

Nasıl anlatayım? En iyi şöyle anlatılabilir... Rüzgarın yüzünüze çok esmesi esnasında konuşmaya çalışmak! Heh!

Aslında bu biraz da garip bir duygu kategorisine girer değil mi? Yani hiç canınızı acıtan bir şey olmaz. Kendi içinizde oluşan bir şey değildir çünkü, nefessiz kalmak ama o an konuşmaya çalışmak. Bazen insanın gerçekten tek dostu sigaradır. O da söner, bu da en acısıdır. Olan bir şeyinde zamanla bitmesi!

Anılar depreştikçe ufak depremler olması, düşüncelerinizin çatırdaması...

Etrafında gördüğün her şeyin bir zamanlar senin yaşaman... Ama şimdi iki elinde çaresiz beklemekte...

Çok istersin gitmek ama yaşam koşulların buna izin vermez. Zaten en güzel şeylere neler izin verdi ki? Ya izin verdiler zaman yetmedi, ya da tadı damakta kaldı geçmedi...

Neden kimse benim yaşadıklarımı yaşamıyor...

Evet, çok güzel bir şey değildir yaşanılanlar ve başkalarından bunu yaşamalarını istemek...

Bilerek kendilerini ateşe atmalarını istemek gibidir bu, kimse rahatının bozulmasını istemez ancak kimse de rahatlarını bırakıp senin peşinden koşmaz. Çok mu üzüldü, ne kadar üzüldü, şimdi ne halde!!

Bunu etrafın dört duvar bir odadaki sessizliğe kadar düştüğünde anlarsın, yere düşünce kimsenin tutmadığını görünce anlarsın. Oysa hepsi 'iyi gün' dostuymuş dersin. Ondan sonra dersin ki; Vay be!!

"Kimse istediğin gibi kalmıyor"

Uzakta ama en arkadaşımdan bile daha yakın birisinin söylediği cümledir... "Kimse istediğin gibi kalmıyor"

Zaman denilen kavram acısını da gösterir tatlısını da... Kimseyi yanınızda ömürlük kalacak sanmayın, sanarsanız kötü olur. Anı yaşayın işinize bakın!

#Gencaver