Sonsuz Karanlık - Korku Hikayesi

Kuzey..! Kuzey..!

Kendi adını duyunca birden irkildi gözlerini açtı içindeki güçlü korku duygusu onu dehşete düşürmüştü. Kısa süreli şoktan sonra nerede olduğunu, buraya nasıl geldiğini hatırlamaz bir şekilde etrafına bakınmaya başladı. Birkez daha o sesi duydu. Ses çıkarmadan hızlı bir şekilde kendi etrafına döndü, çok karanlıktı içerisini zor görüyordu. Elini uzatarak nerede olduğunu anlamaya çalıştı ama korkuyordu karanlıkta bilmediği birşeye dokunma hissi onu tedirgin ediyordu.

Birden dışarıdan bir ateş yükseldi ve ardından gülme sesleri gelmeye başladı.

Kuzey hızlı hızlı nefes alıp verirken alnındaki terleri sildi ve dışarıdaki ateşten gelen ışıkla nerede olduğunu çözmüştü. Bir kamp çadırındaydı ve dışarıda yanan ateşte kamp ateşi olmalıydı. Kafası çok karışmıştı, şu an yaşadıkları gerçek olamazdı. Kendi kendine tekrarlamaya başladı

'ama dün burdaydık!''

Kafasında bin bir soru vardı. Ağzından fısıltı şeklinde çıkan kelimeleri hızlı hızlı tekrar ediyordu

''kamp, arkadaşlarım, nerdeyim!?''

Dışarıdan gelen gülme sesleri aniden yükseldi Kuzey bu sese artık dayanamıyordu ellerini kulaklarına bastırdı naparsa yapsın susmuyorlardı. Kuzey son bir hamleyle çadırın fermuarını açtı, karşısında göreceği şey ya onu korkudan öldürecekti ya da cesaretiyle gücünü gösterecekti.

Kuzey cesur bir gençti ama bazen insan duygularına hakim olamıyordu sanki o zamanlar başka biri duygularınla adeta bir kukla gibi oynuyordu. Açılan dar aralıktan başını çıkardı tam o anda ateş bir anda gürledi sanki onu tehdit eder gibiydi ya da korumak ister gibi. Kuzey bakış açısını değiştirip herşeyin onu korumak için uğraştığını düşünebilirdi bu onu güvende hissettirirdi ama yapamıyordu bulunduğu yer bir ormandı ve burada kendisinden başka kimse yoktu.

Sesler çadırdan dışarı çıkar çıkmaz kesilmişti, derin bir sessizlik vardı. Sanki ateş ile Kuzey yüzleşir gibi karşı karşıya duruyorlardı. Kamp ateşinin etrafındaki minderler boştu, etrafı iyice gözden geçirdi. Burası dünkü yerdi, burda çok eğlenmiştik diye içinden geçirdi. Her şey aynı tek fark şu an çok korkuyordu. Gülme sesleri tekrar başladı ardından birilerinin seslerini duymaya başladı.

''Hadi gelin!''

''Hadi ama baksana kameraya Kuzey''

''Kuzey oyunbozansın!''

''Tamam hazırmıyız gülümseyin çekiyorum...''

Bu konuşmalar dünden alıntılardı sanki beyninin içinde yankılanmıştı. Mira selfie çekmek için hazırlanıyordu ve Koray'ın dikkatini dağıtan birşey vardı. Koray ne olduğunu hatırladı, o anda tüyleri diken diken olmuştu. Ormanda bir geyik görmüştü.

Geyik birden bana doğru kafasını çevirdi, ama benim gözüm geyiğin üzerindeki beyaz elbiseli kıza takılmıştı. Kız tıpkı bir melek gibi görünüyordu, etrafına beyaz parlak ışıklar saçıyordu. Gözümü ondan alamıyordum, sanki beni etkisi altına almıştı. Birden geyiğin arkasında hızla kalabalık bir geyik sürüsü geçti o anda dikkatim dağılmıştı. Geyiklerin arasında o kızın bulunduğu geyiği bulmaya çalışıyordum ama çoktan kaybetmiştim. Bu olay beni çok etkilemişti anlam veremiyordum. Emin olduğum tek şey o kızın insan olmadığıydı.

Koray birşeyin etkisi altına girdiğini farketti vücudundaki bütün kaslar kasılmaya başladı. Sanki her tarafına kızgın demirler deydiriyorlardı. Vücudu ondan istemsiz haraket ediyordu birden dizleri üstüne çöktü sanki birine itaat eder gibiydi. Ağzı açılıyordu ağzının açılmasına engel olamıyordu sanki biri iki eliyle ortadan ikiye ayırmaya çalışıyordu. Ağzından siyah bir küre çıktı, içi duman dolu bir küreye benziyordu. Kürenin içinde silüet olarak gözüken Mirayı farketti. Mirayı seviyordu ama ona açılamıyordu onun ne düşündüğü hakkında hiçbir fikri yoktu. Miranın siluetini izlerken birden Mira sanki ruhu çıkar gibi havaya doğru yükselmeye başladı yükseldi,yükseldi ve yükseldi...Sonunda yere hızlı bir şekilde düştü.

Birden gözlerimi açtım, kan ter içinde kalmıştım. Yanımdaki su bardağını alıp bir yudum su içtim. Ellerim titriyordu. Kalbim hızlı hızlı atarken derin nefes alıp rahatlamaya çalıstım. Nasıl bir kabustu o! Korkudan dilimi yutucaktım ama aklım sadece sonunda kalmıştı beni en çok etkisinde bırakan ve en çok gerildigim an Mirayı o durumda gördüğüm andı...