Gönlüm İdrakında Olmayan Dünyayı Karanlık Zannetti: Güneşe Bakmaktansa Karanlık İllüzyonlarla Oyalanmayı Seçtim!

Kaç zaman oldu söylemek istediklerimi hep sakladım içimde. Ne zaman konuşmayı denesem "sus" diye fısıldadı gururum. Olaylarla olay olmamak yerine olmuşluklarım oldu benim. Bunlara dahil olmadan gözlemlemeyi becerebilseydim şayet, kabule geçerdi benliğim. Belki de en güzel gönül terbiyesi bu değil miydi?

Ben o ruhsal seviyeye hiç geçemedim.

Gönlüm idrakında olmayan dünyanı karanlık zannetti, hep görmezden geldim seni, güneşe bakmak yerine karanlık illüzyonlarla oyalanmayı seçtim. Söyleyeceğim çok şey vardı... Sınırlıydı ve yükleri ağırdı, ben susmayı denedim.

Oysa susmak sınırsızdı o sebeple tüm cümlelerim yobazlaştı

Sürekli kendi isteklerimden söz ettim, senin ne istediğinin bir önemi yok muydu? "Vardı" ama diyemedim. İçindeki fırtınaları görmezden geldim.

İnsan kendi göğüs kafesindeki duymazken nasıl duyabilirdi ki karşısındakinin kalbini? "Ben bunu da beceremedim."

Onu tanıdığım günden bu yana daha yüksek duvarlar çektim önüme. Oysa istediği biraz bir nebze anlaşılmaktı. Benim yapmam gereken biraz daha uzun masalar kurmaktı ben karanlıklar ardında duvarlar ördüm. Seni duyamadım... İnsan kendinde neyi beslerse o bedenini istila eder. Ben hep seni suçladım, eleştirdim, kırdım.

Elma ağacından yiyebileceğin meyve elmadır. Tadını beğenmedim diye toprağı suçlamak niye?

Gökyüzünü betonarme bir tavana çevirdim. Tüm bildiğim siyah ve beyazdı. Oysa tüm renkleri tuvale döküp ömrüne sermekti isteğim ve en sevdiğin renklere benzemekti gökyüzünü ben siyahı seçtim. Affet beni...