Karanlık Var İçimde ve Deli Gibi Dikip de Gözlerimi Baktığım Bir Işık Kaynağı

Duygusal olanlar, kaya gibi sert kalanlar, kızlar erkekler, dertliler dertsizler. İnsan olan kim varsa... Neden? Neden yolumuzu kaybederiz?

That when you feel you've lost your way
You've got some one there to say "I'll show you"

Bu şarkıyı sırf şu iki satır için dinliyorum diyebilirim.

Kendi yolunda kaybolduğunu hissettiğin zaman
"Sana göstereceğim" diyecek birileri var.

Bundan yıllar öncesinde o aptal aşık olarak tüm herkesin içinde yalnız başıma kalışımı hatırlıyorum. Ve başka hiç bir kızın kanına girmeyişimi. Hala başka kimsenin hayalini kurmayışımla gurur duyuyorum aslında. Bazen yanlış yaptığımı ve insanların kendi duygularına dahi saygı duymadıkları bir dünyada neden bu kadar ısrarcı olduğumu sorguluyorum. Tüm en iyi arkadaşlarımı kaybederken bile bir kaç kolda avunmak için hiçkimsenin koluna yatmayışımı hatırlıyorum. Sahneye çıkıp, sahneden inip, geri kalan umrumda değil dercesine yaşadığım anları...

Ne kadar çok yalnış seçimler yaptınız? "Kaçıncı beden" diye sorular soruyorsunuz. Ne kadar temiz vicdanlarınız? Hangimiz temiziz ki diyoruz. Neden kirlenmeyi seçiyoruz sürekli. Sevmeden sevişmenin mutluluk getirmediğini defalarca söyledikleri halde bu karşı koymak neden? Neden sürekli dudak dudağa, vıcık vıcık ilişkiler? Neden hiç kalpten kalbe değil?

Ben hep aynı hikayeyi evirir çevirir, kendi hayatımdan bir şey bulurum. Kendimi sorgularım. Okurken siz de kendinizi bulursunuz belki.

Ben çok sevdim. Hem de çok özledim. Bir şairin dediği gibi:

Hem sevdim, hem özledim.

Ne kadar da ironik değil mi bir pandomim gösterisinde terk edilmek. Duygularını bir daha asla ağzınla anlatamazsın da saçma sapan hareketler yaparsın ya. Gece sabahlara kadar gitar çalmalar, komşular kızmaktansa balkona çıkıp iki bira içer artık. Açık bar yaparsın mahalleyi. Gözlerinden akan yaşları gecenin şefkatli karanlığı örter. Sabahları çıplak ve terk edilmiş çocuk gibi ortada ve kimsesiz hissedişlerin vardır. Yalnızlığının sana verdiği mükemmel duyguları en iyi şekilde değerlendirirsin.

Okul birincilikleri, konserler, hayranlar, imzalar, sahte arkadaşlar, satılırsın, parlamadan sönersin bir de... Her taraftan çelme takar ya hayat. Sonra kabuğuna çekilmiş bir yarasa gibi geçirirsin hayatı. Gözler sana bakarken içinden geçip ardındaki duvara bakıyormuş gibi gelir.

Artık bastı ayağım yere. Bir adım attım böylece. Pandomim gösterisiyse duygularımı sergileyeceğim sahne, susmayacağım. Bu dünyanın huyuysa sahte sevişmeler, yatmayacağım. Arkadan vurmaksa kazanmak, vurmayacağım. Kazanmaksa sahtekarlık, oynamayacağım.

Ve işte böyle kendi seçimleriyle hayattan uzaklaşır bir adam. Filmlerde gördüğünüz, tekneyle açık denize çıkıp balık tutan kır saçlı adam figürü... Hayat, bir adamı böyle sokar kalıba.

Ben iç huzurumu ve dinginliğimi bulduğumda, işler yoluna girmeye başladı. Ama yine duygularımı hesaba katmaksızın... Yokluğuna alışmışken varlığını geri verdi. Şimdi kabuğumdan çıkmak için beni zorluyor. Bir yandan kalbimi söküp gitmeyi önüme koyup duruyor.

Ne vardı sonsuza dek izleseydim dalgalanan denizi? Ne çıkardı seyretseydim doğan ve batan güneşin o alev gözlerine benzeyişini?

Affet sevgilim çok beceriksizim. Döktüm içimdekileri yine ortalığa. Hadi sabah verdiğin sözleri geceleri tutacağımız zamanlara gidelim. Ben tüm gemileri yaktım diyorsan, tüm savaşları seninle beraber verelim. Tüm herşeyden senin için vaz geçtim diyorsan, bu savaşa girerim. Artık kaybedecek bir şeyi olmayan bir hazine kutusu gibiyim. İçimde sadece kimsenin ne anlama geldiğini anlamadığı bir parça et ve birkaç damla kan var.

Hayat verelim, kalp olsun. Zaman verelim aşk olsun.

Beğendiyseniz diğer bencelerime buradan ulaşabilirsiniz. İyi geceler KScanlar :)