17 yıl Önce Bugün 17 ağustos

Evet o acı günlerin üzerinden tam 17 yıl geçti. Çok özel günler vardır güzel ya da acı ama. Bu acı günlerin en kötüsüydü.

Henüz Daha Dokuz'dum.

O uzun süren 45 saniyeyi unutmadım unutmayacağımda. Gecenin üçüydü sıradan bir gece gibi görünse de herkesi uykusundan uyandıran o sallanma oldu. Yaşım dokuzdu ve tam bir çocuktuk o dönemde her şey bize şaka gibi geliyor olsa da ailelerimiz en çok korkan onlar olmuştu.

18 19 20 ağustos'ta her gece dışarıda uyuduk.

O gecenin aynısı yaşanırsa diye kimse günlerce evinde uyuyamadı. Parklar insan doldu, boş arsalar insanlarla doldu. Neredeyse kimse evinde kalmadı. Yan yana olduğumuz komşularla bu sefer boş arazilerde uyumuştuk. Çocuktuk biz hep eğlencesindeydik o zamanlar. Oyun çıkartıyorduk kendimizce. Arkadaşlarımızla sohbet ediyor depremin nasıl bir şey olduğunu bile bilmiyorduk. Çocuktuk biz kim bize kızabilirdi ki.

Kimileri derinden yaşadı kimileri hissetti.

Kiminin lambası sallandı sadece kiminin komple evi çöktü. Bizim olduğumuz şehirde büyük enkazlar yaşanmadı ama. O korku bile yeterken depremi derinden hissedenleri çok iyi anlayabiliyordum.

Hani hep bit söz vardır ya yaşamayan bilemez diye. Gerçekten çok doğru bir söz..

Bir gecede yok olan canlar

Yıkılan evler çokta önemli değildi. Kimin ev umrundaydı ki herkes can derdine düştü. 17 yıl geçti aradan herkes yine evlerine sahip olmuştur ama giden canlar. Hiç geri gelmeyecekti acısını hala hissederken böyle bir günü anmadan geçmek istemedim. Keşke böyle bir gece hiç yaşamasaydık.

17 Ağustos 1999 – Gölcük

Depremi yaşayan bir vatandaşımızın sözleri..

O gece ne olduğunu bilmiyorum ama bildiğim bir şey var ki, bu depremden farklı bir şeydi .

Aynı saatlerde gece taksicilik yapan bir vatandaşın sözleri ise çok etkileyiciydi.

Taksinin içerisinde oturmuş müşteri bekliyordum. Gözüm birden Cami’nin duvarına ilişti. Duvarları nurdan varlıklar kaplamış tutuyorlardı. Mezarlıklarda yatanlar kalkmış hep beraber dua ediyorlardı.

Birileri işteyken yakalandı. Birileri uykuda birileri ise yıldızları izlerken. Normal bir gün değildi o gün. Kimileri birebir yaşadı kimileri uyanmadı bile ya da uyanamadı.

O gece olacaklar sanki yıldızlardan belli gibiymiş çünkü çoğu kişinin demesine göre yıldızların çok farklı olduğunu söylediler. Ben çocuk olduğum için yıldızların bir ışık saçmasından başka bir şey olmayacağına düşünmem beni ilgilendirmiyordu aslında o zamanlar.

O gece yıldızlar bir başkaymış. Çoğu insanın anlattığı sanki elimi uzatsam yıldızları tutacak gibiydim

Allah rahmet eylesin, Rabbim umarım bir daha yaşatmaz. Bugün kara bir gün de olsa 17 ağustosta herkesi anmak gerekiyor.

17 ağustos 1999 ...