Yeni Bir Gün, Yine Mesafeler

Yalnızlığını en cok herkesin beraber gecirdigi günlerde hissediyorum. Kimseye yakın olamayacak kadar soğuk olduğumu ve bazen sadece onun olduğunu düşünüyorum hayatımda. Onun yokluğunu, ondan uzak olduğumu yüzüme vuruyor mutlu olan herkes. Kafamda bir çok fısıltı beliriyor, ağlıyorum. Bunu ona söyleyemiyorum benden korkmasın, aşık değil de takıntılı biri oldugumu düşünmesin diye. Yanımda olsa bir sorun olmayacağını biliyorum fakat "Gel" diyemeyecek kadar iyi biliyorum gelebilseydi geleceğini, Şu an sadece beklemem gerektiğini.

14 Şubat o üzücü günlerden biri benim için.

Biliyorum o kadar da önemli bir gün değil, özel ismi olan sıradan bir gün sadece ama onun yokluğunu bana daha çok hatırlatıyor herkesin birlikte mutlu olması. Her yer aşk, sevgi, sevgili kavramları ile doluyken onu daha çok özlememem imkansız. Her sarıldığımda nasıl güvende hissettiğimi, nasıl huzurlu olduğumu... Giderken döktüğü o soğuk göz yaşlarını hatırlıyorum sıcak teninden süzülen. Beraber geçirdiğimiz az ama öz sınırlı olan o zamanı hatırlatıyorum.

Biz zamanı öldürdükçe zaman da bizi öldürüyor.

Gitme vakti geliyor aniden ve son kez sarılıyorum. Belki de gerçekten son sarılış. Ruhumdan bir parça kopuyor, bedenimden zorla çekip alıyorlar. Eksik hissediyorum ayakta duramayacak kadar. O uzaklaştıkça boşluk artıyor. ''Gitmeyeceğim.'' demesini diliyorum. Son kez el sallıyor zorla gülümseyerek. Gözlerimden kayboluyor. Onunlayken farketmediğim insan kalabalığı beliriyor aniden. Hepsinin iki gözü de üzerimde. Soğuk yüzlerle bana bakıyorlar, sanki biliyorlar artık eksik ve güçsüz olduğumu. Koskocaman şehirde tek oluyorum birden. Yine soğuk, yine sessiz...

"Biz bir pergelin iki ayağıyız seninle, sen sabit olansın ve ben yolculuğumu sayende tamamlarım, sen eğilirsin belki zor olur dayanman dairemiz büyüdükçe, ama çizim bitip ben odağına, yanına dönünce, beni dimdik karşılayacak olan da sen değil misin?"

- John Donne