14 Şubat'ı Yaşayamamış İnsana O Gün Neden Ağır Gelir?

Benim de bir sevgilim olabilirdi. Yok öyle bir duyguyu da yaşamadım hiç. Olsa diye başlayıp uyuyakaldığım zamanlar oldu. Birine baka baka hayallerde kurdum. Ama cidden öyle bir günü yaşamadım ben. Diyorum hep kendime birisi olsa 14 Şubat dışında her günü ona 14 şubatmış gibi yaşatacağım diye. Olanlara saygı duyalım tabi. Varsa yaşa kardeşim doya doya bu hayata iki defa gelmiyoruz. Olmayanlar olarak 14 şubata küsmeli miyiz? Doğru kişi yoksa yanında bırakın tek karşılayın o günü.

Benim yarım bıraktığımı bir başkası tamamladı

Aslında mesele sevgilin var mı yok mu olayı değil. Anılar geliyor aklına, duygusallaştırıyor seni. Sonra soruyorsun kendine nerede diye. Bir başkası ile kutlayacak belli. Senin ile geçtiği yollardan, şimdi bir başkası ile kutlayacak. Güzel güzel hediyelerde alabilir. İyi ki yoksun diyorum düşünceli bir şekilde. Kendi kendime o bir türlü anlamlandıramadığım soruyu soruyorum. Olsaydı ne güzel olurdu, neden yok. Sessizlik baş ucumda gülücük atıyor, karşılık verecek kadar hissediyorsun. Yine de iyi ki yoksun.

Bizim gibiler kendi kendini iyileştirmek zorundadır

Yardıma ihtiyacımız vardır aslında. O günü umursamıyor gibi davransak da. İçimizde hep keşkeler dolaşır. Mutlu olanlar etrafını görmez, mutsuzlar onlara bakar sadece. O günün kısa özetidir aslında. Sonra süslenir püslenirsin körü körüne acı çekeceğini bile bile atarsın yollara kendini. Masan tekdir ama, hayallerin hep çifttir. Yine de umut ile kendimizi rahatlatırız. En sevdiğimiz şeyi yaparak kendimizi yine mutlu edebiliriz. İçimiz de hala bir sevgi vardır çünkü. Beklemek sıkıcı, beklemek yorucu ama başka seçeneğin de yoktur.

Bizi rahatlatan tek olay kahvedir

Farklı bir gün 14 Şubat. Neler olacağını az çok hisseder gibiyim. Normal bir günde olabilir, aklımı anılar ile doldurup aralıklı sigaralar da içebilirim. Ne olacağı hiç belli olmaz. Şapkadan tavşan çıkarır gibi, son iki gün kala biri beni bulur mu diye düşünebilirim de. Fazla takılmam diyorum, ya geçmişin birden önüne gelirse. Boğulacak gibi olduğumda hep kendimi kahveye saklarım. Güzel bir kahve olmalı üzülürken bile seni rahatlatmalı. Gözyaşın olabilir belki o anda bırak yere düşeceğine kahvene düşsün. Senin olan gözyaşlarını sen geri al. Benim o gün kahvelerim çok olabilir.

Bir kolye almadım ama, Türk kahvesini çoktan aldım.

Mesele sevgili olup olmaması değil aga. Nasıl bir duygu insan merak ediyor. Ne oluyor yani o gün. İnsan daha mı bir farklı mutlu oluyor. Ben normal mutluluğa da razıyım. Çok farklı yemekler mi yeniliyor. Ben baş başa bir okulun kantinin de yemek yemeğe de razıyım. Bugün bir sevgilim olsa sırf nasıl bir hediye alındığını bilmediğim için ortada kalırdım. Beni anlayacak bir kız sanırım yok. Diyorum ya bazen insan kendi kendini mutlu etmeli birilerine ihtiyacımız yok. Bırakalım insanlar mutlu olsun. Biz alıştık yalnızlığa huzur demeye. Herkes bildiği duyguyu yaşasın. Benim bildiğim duygu kendimi iyileştirmek sadece.

14 Şubatınız kutlu olsun. Yaşayamamış duygularla...