Bak Yine Sensiz 14 Şubat

Odam soğuk, nefesimin buharında ekranı buğulanan monitörümmü yoksa bu gözlerimden akan sensizliğin yaşları mı? Off Çok üşüyorum, Ankara ayazı değil sanki, sanki duvarlarında yalnızlığın keskin soğukluğu var. Boğazım kurudu yine, yüreğimin yangınındanmı bilmem ama elim yine masada duran boş bardağa uzanıyor, yüzümde aptal bir gülümseme ve sanırım kendime gülüyorum.

Biliyormusun artık senden nefret ediyorum

Bir düşmanın kanlışına duyduğu kinle dolu gözlerim. Senden nefret ediyorum, tam da delilikle katil olmanın ayrıldığı o ince çizgide biryerlerdeyim.

Ama bir o kadar da belimi büküyor ya bu sensiz yaşamak illeti, kendi yarattığım gurbetimde hatıralarının ırgatlığını yapıyorum.

Omuzumda atamadığım güzel günlerimizin yükü var , ne atabiliyor ne bir başkasına veripte kurtulamıyorum.

Peki lan peki , lanet olsun ki ben seni hala aynı özlemle seviyorum. Dilimde nefesinin tadı var , seninle soluyorum, her nefeste biraz acılığı sensizliğin. Başımda omzunun verdiği rahatlık var ki hiç bir yastığa yüz vuramıyor, uyuyamıyorum. Öyle zirvesinde bıraktın ve gittinki buralardan ben artık iflah olmuyorum, oluyorum ulan çık gel oluyorum.

14 şubatın kutlu olsun, beni düşünme ya ben zaten seni sensiz de seviyorken 14 şubatsız kalmıyorum.