Asansör ve Ziyan Olan Çocukluğum

Hafta sonu yabancısı olduğum büyük bir işhanının asansöründe rehin kaldım. Yanlış kapıdan çıkıp kapalı olan bloğa geçmişim, durumu farketmeleri uzun sürdü.

Önce çalışmayacağını bildiğim halde deli gibi düğmelere bastım ve telefona sarıldım ancak şebeke yoktu

Sonra elbet birileri fark eder deyip bir köşede beklemeye başladım. Bir süre sonra sessizlik sinir bozucu olmaya başladı. Çantamda sigara aradım olmadığını bildigim halde. Hani paketten düşmüştür belki ümidiyle, ama yoktu. Canım çok sıkıldı buna. Telefonuma indirdigim albümlerden mfö'ı seçip sırayla dinlemeye başladım.

Beklerken içim geçmiş, uyumuşum.

Boşluğa düşüyormuş gibi bir hisle irkildim ve bir kaç saniye nerde olduğumu anlamaya çalıştım. Müzik durmuştu. Arkama yaslandığımda, başım tam o tutunmak için yapılan demire denk geliyordu. Az popomu kaydırsam olacak derken, kendi kendime debelendim bir süre. Hala gelen giden yoktu, kalkıp tekrar ışıkları yanmayan düğmelere basmaya başladım. Saate hiç bakmadım. Huyumu biliyorum çünkü saatlerdir orda olduğumu görüp hesap yapmak, bastırdığım tüm fobilerimi ortaya çıkarırdı.

Telefonu tekrar elime alıp yükledigim albümlere göz attım. Biraz Ferman Akgül, bir iki şarkı Alanis Morisette, bir iki şarkı Gwen Stafani derken sarjım %10a kadar düştü. Tamamen bitmesin diye müziği kapattım. Gözlerimi kapatıp arkama yaslandım ve "iyi ya dinlen işte, mızmızlanma" dedim kendi kendime. Tam o anda annem geldi gözümün önüne, parmağını bana sallayarak "mızmızlanmayı kes" derken. Galiba ona bir teşekkür borçluyum diye düşündüm. Yıllarca üstüme kilitlendiği kapılar sayesinde kapalı alanda kalma korkum yoktu. Yasaklı kelimelerimiz ve sorularımız vardı evde. Eğer haddimi aşarda birini söylersem bir gün boyunca odaya kilitlenirdim.

Canım annem ne kadar da iyi niyetliymiş aslında diye düşündüm sonra sırıtarak güldüm halime. Artık saate bakmalıydım, içmem gereken ilaçlarım vardı.

Az daha bekleyeyim birileri yokluğumu farkedecektir dedim ve gözlerimi kapatıp içimden şarkı söylemeye başladım. "Arasıra uğra kalbime, istemem söz sevmeni" diye aklımda kalan çok acıklı şarkıyı mırıldanırken uyumuşum.

Annemin sesiyle uyandım, nabzımı kontrol ederken bir taraftan görevlilere "ben dedim korkmaz diye bakın uyumuş" diyordu. Biraz tansiyonum düşmüş havasız kalınca. Göçük altından kurtarılmışım gibi önüme bir sürü paketli gıdalar ve meyve suları doldurdular. Hiç birini yiyemedim. Görevli personelden sigara istedim. Biri cebinden içinde iki üç dal sigara kalmış paketi uzattı ve çölde su bulmuş gibi sevinçle kaptım elinden.

O sırada annem elinde telefon arkadaşıyla konuşuyordu benden bahsedip "nasıl her defasında başına iş açmayı beceriyor anlamıyorum. Hayırlı yerde ölmeyecek bu" diye alay ediyordu. Ona bakarken asansörde düşündüklerim aklıma geldi. İki kelimeyle teşekkür edecektim ama benden önce davrandı.
"Aferin sana, bir gün beni öldürüp rahat edeceksin" dedi. Ben küçülüp 7 yaşıma dönmüştüm ve o yine parmağını sallayarak benim ne kadar da "dikkat çekmeyi" seven biri olduğumu anlatıyordu. O konuştukça ben ruhumu alıp masadan uzaklaşıyordum.

Aklımda sadece sevdiğim adamın sesini duymak vardı. Ama telefonlarıma cevap vermezdi, zaten şarjımda yoktu. En iyisi eve gidip duş alıp uyuyayım diye düşünüyordum. Annem onu dinlemediğimi anlamıştı, birden sustu. Karşılıklı can yakma yarışına girdiğimiz saçma sapan sohbetimizde, sıra bana bana gelmişti.
-beni banyoya kilitledigin günleri hatırlıyormusun anne ?
+ eeee ?
-Teşekkür ederim, asansörde çok işime yaradı.
+ Anladım tamam. Laf sokacağım diye şekilden şekile girmene gerek yok.
Dedi ve çantasını alıp gitti. Peşinden bakarken, bir zamanlar annesini çok seven küçük bir kızın şerefine bir sigara daha yaktım. Ciğerim yandıkça oh olsun sana dedim kendime. Kadın haklı, neden merdivenleri kullanmadın ki ?

#iyikivarsınanne

#Inflames54