Üvey Anne veya Babanın Tüm Zamanlar Boyunca Kötü Gösterilmesi

Herkese merhaba!
2. Bencem olacak bu. Başlıkta da belirttiğim gibi tüm zamanlar boyunca gerek dizilerde gerek filmlerde gerek çizgifilmlerde üvey anne ve babalar her zaman kötü olarak gösterilmiştir. Bu konuya değinmek istiyorum.

En büyük örneklerden; Cindirella ve Üvey baba dizisi.

Ben 3 yaşımdayken annem biyolojik babamdan ayrılmış. Sebebi ise benim biyolojik babam kumar borcuna annemi "arkadaşa beyaz eşya aldık kefil lazım" diyerek ortak etmiş. Annem halamlara, amcamlara yalvarmış ama hepsinin durumları iyi olduğu halde hiç biri borcu ödemesi için yardımcı olmamış. Ayrıca babam evi otel gibi kullanan sürekli içki içen bir adammış. Ben 3 yaşındaydım o zamanlar düşünün annem borç yüzünden hapise girecek ve ben ortada kalacağım! babam zaten yok annem de gidecek ve ben 3 yaşımdayken hem annesiz hem babasız kalıp öyle büyüyeceğim!

Neyse ki dedem (annemin babası) yardımcı olmuş bankadan kredi çekip borcu kapatmışlar. Annem de 1 günde tüm eşyaları toplayıp başka eve taşınmış. Halamlar işte o gün aramışlar sebebi de eşyalar olmuş. Geri getirmesini istemişler. Annem dava açmış ve hemen boşanmışlar babamdan.

Benden 4 yaş büyük abim var. Annem işe girmiş tam düzenimizi kurmuşuz bir telefon geliyor ve o acı haberi alıyor. Abim kaza geçirmiş! Arkadaşı ile birlikte yüzlerinde maske ile yoldan karşıya geçiyorlar ve abime koca tır çarpıyor. Abim havada taklalar atıp yere düşüyor sol kulağından oluk oluk kanlar akıyor. Tabi annem beni ananemlere bırakıp hastahaneye koşuyor. Maalesef abim 3 ay boyunca komada kalıyor. Doktorlar öleceğini söylüyorlar bunun üzerine eniştem abla bu böyle olmaz diyor ve abimi istanbula özel hastahaneye götürüyorlar.

Tedavi sonuç veriyor ve abim gözlerini açıyor. Fakat maalesef kaburgasından aldığı hasar ve beyninde ezilen 3 kılcal damar yüzünden abimim hem aklı aynı yaşta kalıyor hem de felç kalıyor.
Evde özel ilgi ve bakım gerekiyor. Annem bu yüzden işini bırakmak zorunda kalıyor. İşini bıraktığı için evi geçindirmek bir hayli zor oluyor.

Bu yüzden görücü usulü asıl babamla (üvey babam) tanışıyor annem. O da trafik kazası geçirmiş ve bir ayağı topal kalmış. Benim halimden ancak o anlar diyor annem ve evleniyorlar. Evlendikten sonra 2 tane çok tatlı kız kardeşlerim oluyor ve babam beni hiç bir zaman onlardan ayırmıyor. Onlara ne alıyorsa aynısından bana da alıyor, 22 yaşıma kadar beni o büyütüyor. Topal ayağı ile hem çalışıp para kazanıyor hem de beni okuldan alıp evimize götürüyor. Hiç bir zaman bana üveyliğini hissettirmiyor.

Biyolojik babamın ilk evliliğinden olan çocukları depremde vefat edince biyolojik babam karşıma çıkıyor.

Biz çadırlardayken ziyarete geliyorlar. Annem ne kadar baban bu dese de ben üvey babama sarılıyorum hayır benim babam o diyorum. 7 yaşımdan beri biyolojik babam beni hep ziyaret eder her hafta bana para gönderir fakat ben ona hiç bir zaman baba diyemedim. Çünkü benim için asıl baba kötü zamanımda yanımda olan beni büyüten bana öz kızı gibi davranan öz kızlarından beni hiç bir zaman ayırmayan adamdır. Fakat ne yazık ki baba tarafım bunu pek idrak edemiyor. Benim üvey babama "baba" diyor olmamdan rahatsızlar. Senin baban o değil buna baba diyeceksin deseler de ben yine de asıl babama baba diyorum.

Şu an 22 yaşındayım ve üvey babam emekli olduğu halde yine de biz istediğimiz her şeyi alabilelim diye o ayağına rağmen çalışıyor.

Sakat abimi yediriyor bezliyor bebek gibi bakıyor. Yeri geliyor sırtına alıp gezdirmeye götürüyor. Benim üvey babam bu kadar vefalıyken her yerde üvey olanların kötü gösterilmesi gücüme gidiyor.

Okuduğunuz için teşekkür ederim.