İlk Aşkım, İlk Güvendiğim, İlk Sevdiğim

Kimseye güvenemiyorum kolay kolay. Bu yüzden kimseyle sevgili olmamıştım. Hiç kimsenin teklifini kabul etmedim. Bekleyeceğim dedim kendi kendime her zaman. Doğru kişiyi, doğru adamı bekleyeceğim dedim. Bir yıllık bir okula başladım. Sınıfımda herkesle kardeş gibi olmaya başladım. Öyle bir insanım ben, herkese direk kardeş gözüyle bakıyorum.. Çok iyi arkadaş oldum biriyle. Her gün yazışmaya başladık, ona yardımcı olmaya çalıştım her konuda, zor durumda olduğunda her zaman yanındaydım.. Bugüne kadar hiç kimseye güvenemediğimi, doğru kişiyi beklediğimi söyledim ona. İlk aşkımın evleneceğim kişi olmasını istediğimi söyledim. Ben farketmeden o benden hoşlanmaya başlamış. Bunu çevremdeki arkadaşlarımdan duydum ama inanmadım.

Sonra "Seni seviyorum.. Çok seviyorum.. Aşığım." dedi bir gün..

İlk defa birinin "seni seviyorum" demesi beni bu kadar etkilemişti. Kıskançlık yapmaya başlamıştı, çok kıskanç biriydi. En yakın arkadaşlarımızdan bile kıskanıyordu. Okuldan sonra eve gittiğimde " ne olur telefona çık da sesini duyayım yine." diyordu. Her sabah uyandığımda ondan gelen uzun mesajları okuyordum. Öyle güzel şeyler yazıyordu ki. Seven, gerçekten çok seven bir adamın yapması gereken herşeyi yapıyordu. Git gide ben de ona bağlanmaya başladım. Herşey okadar güzel ilerlemeye başladı ki.. Bir yıl herşey rüya gibiydi. Okulun bitmesin yakın "Çok iyi birisin. Seni kırmak istemiyorum ama ben seni sadece arkadaşım olarak görüyorum" dedi. İnanamadım. Bana beni sevdiğini söylemişti, aşık olduğunu söylemişti..

İki ay ne yazıştık, ne de görüştük. Bayram mesajı yazdı daha sonra. Beni özlediğini söyledi. Ben? yine inandım!

Artık farklı okullardaydık ama herşey eskisi gibiydi. Çok güzel devam etmeye başladı yine herşey. Altı ayın son bir ayında beni aldattı. Ben ondan teklif beklerken beni aldattığını öğrendim.

Bunu nasıl öğrendim biliyor musunuz?

Whatsapp´da durum yazıları yapmaya başladı benim ismimin baş harfiyle. Ben de herşeyi üstüme alındım tabi. Daha sonra ınstagram hesabından başka biriyle sevgili olduğunu öğrendim. Meğer o harf o kızın isminin baş harfiymiş. Yıkıldım. İnanamadım. Her gün yazdığı şeyleri görmemek için numarasını sildim. Bir kaç hafta sonra mesaj attı. Nasıl olduğumu sordu. Hiç birşey olmamış gibi. Her gün ağladım, acı çektim, yemeden içmeden kesildim, iştahım kapandı, hastalandım hastaneye yattım.. Daha sonra o kızı da terkettiğini öğrendim. Ona hala deliler gibi aşıktım. Yaptıklarına rağmen hala çok seviyordum. Dayanamadım uzun bir mesaj yazdım ona. Onsuz geçen zamanımda neler çektiğimi, nekadar acı çektiğimi, onu kimsenin benim kadar tanımadığını, onu kimsenin benim sevdiğim kadar sevemeyeceğini, herşeyi ama herşeyi anlattım.. Aldığım cevap ise sadece " hakkını helal et.." oldu.

Şimdi o hayatını yaşıyor. Beni unuttu. Umrunda bile değilim belki de.. Peki ya ben? hala her gün onu düşünüyorum, hala ınstagramda resimlerine bakıyorum, hala şarkı dinlediğimde onu hatırlıyorum, parfüm kokusunu unutamıyorum.. Hayatıma devam etmeye çalışıyorum ama o hep aklımda.

Unutmak istiyorum, nefret etmek istiyorum!