İlk Aşk Unutulmaz!

Merhaba arkadaşlar.

Bu benim ilk bencem olacak ve sizlere yaşadığım ilk ve tek aşkı anlatacağım. Güzel olur ya da olmaz, ben sadece daha fazla içimde tutmak istemiyorum yaşadıklarımı.

Lise sona kadar bırakın sevmeyi hiç kimseden hoşlanmadım ben. Lise sonda sevmenin çok ötesinde bişey yaşadım. Belkide aşık oldum.

Aynı okuldaymışız, ama tam olarak tanımıyodum onu zaten benden bir sene önce mezun olmuş. Konuşmaya başladık. Sonra sevmeye başladım ama kendim bile farkında değildim ta ki onu kaybedene kadar. O tam istediğim gibi biriydi dış görünüş olarak. Yakışıklılığı orta uzunlukta kumral saçları, dövmeleri, uzun boyu.

O da benden hoşlanmış, sevmiş beni daha ben kendimi sevmeden. Sevgili olduk kısa bir zamanda. Ve ben ilk defa birini sevdim. İlk defa da kendimi sevdim:)

Bütün ilklerimi onunla yaşadım.

İlk defa birine sarıldım, ilk defa birinin gözlerinin içine bakarak "seni seviyorum" dedim ve ilk kez öpüştüm. Onu ilk ben öptüm hatta:) Dudağına ilk büsemizi ben kondurdum, kızarmıştı ben öpünce:) ama benden önce çok şey yaşamış biriydi. Onu o kadar çok sevdim ki anlatamam.

Onu ailemde herkes biliyodu artık. Onun annesi de. Evine girip çıkıyodum. Ama benim çok eksiğim vardı. Çünkü ilk kez sevgilim oluyordu ve nasıl davranıcağımı bilmiyordum. Utanıyodum, kaşıyodum kendimi hep. Onun yanında doğru düzgün konuşamıyodum bile.

Artık o yakınlaşmak istedi benimle. Öpüşmekten ileri gitmek istedi. Ama ben yapamadım. Onu çok seviyordum ama yapamadım. Daha ben kendim gibi konuşamazken onun yanında nasıl daha ileri gidebilirdim ki?

İlişkimizin sonlarına gelmiştik artık. Farkında değildim ama. O zamanlar bir kızla konusuyodu, sorduğumda arkadaşım demişti. Ama ben sırf onu sıkmayayım diye hiçbir zaman kıskandığımı bile belli etmedim. Ama çok kıskanıyodum onu. Oda benden sıkılmaya başladı, sırf kendimi kaşmam yüzünden. Haklı da..

Bir gece benden ayrılmak istediğini söyledi, bir anda. Bir şey diyemedim, ayrıldık. Çok ağladım günlerce. Annem onu arayıp sormuş. Ama artık ayrıldık biz. Ayrıldığımız da okulların açılmasına 2 hafta vardı ve ben üniversiteye başlıcaktım. İki hafta geçti ve ben 6 kilo verdim. Bu sürede öğrendim ki o kızla sevgili olmuş.

Ben dayanamadım. Onunla öpüşmekten ileriye gitmezken sırf açım geçsin diye ve bu yüzden ayrıldığını düşünerek okuldan birileriyle seviştim. Sevgili olmadan, hiçbir şey olmadan. Gözlerimden yaşlar aka aka. Ama geçmedi açım.

Sonra sırf onda dövme vardı diye gidip dövme yaptırdım. Belki bir gün gelir de görür diye.

Gelmedi... Pişman miyim bunları yaptığım için? Hemde çok. Onunlayken kendim olamadığım için, onunlayken konuşamadığım için, onunlayken kendimi kastığım için. Ve başkalarıyla sırf açım geçsin diye bir şeyler yaşadığım için... Nerdeyse 10 ay olcak ayrılalı. Ama ona olan sevgim hiç azalmadı. Saat şu an dört buçuk sabah oldu nerdeyse ama bu saatte bile gözyaşlarıyla onu anlatıyorum.

Ben sadece artık içimde kalmasın diye yazdım. İster okursunuz ister okumazsınız. Ama sizlere tavsiyem lütfen sevdiğiniz insanı bırakmayın. Kendinizi kaşmayın. O sizin sevdiğiniz insan en rahat onun yanında olun.

Belki bir daha kimseyi onun kadar sevemeyeceğim. Gelmeyeceğini bilsem de içimdeki umudu öldüremiyorum. Her sevenin içinde bir umut vardır, gelmeyeceğini bilse de. Gelmeyecek biliyorum...