Babaannemden Hala Yaşamasını İstemek Bencillik Mi?

92 yaşında bir beden.. 10 yıldır Alzaimer hastası...

Geçmiş haricinde hiçbir şeyi bilmiyor.. Daha önceleri biraz daha iyiydi akli dengesi ama şu an hastalığı son evrelerde.. Beni, bizi, ailesinden hiç kimseyi tanımıyor.. Yaşadığın zamanın farkında değil.. Ne acıktığını biliyor ne de ağrılarının şiddetini.. Onun için yaşamanın pek bir anlamı kalmamış gibi görünüyor...

Benim ise tek anlamım babaannem.. Doğduğumdan beri aynı evde yaşıyoruz.. Tam 19 yıldır.. Beni doğduğumda ilk kucağına alan da o.. Hala sarılıp uyuduğum yine o.. Çocukluğumdan bu yana hep yanımda hissettiğim belki de tek kişi..

Ve her ne kadar beni bilmiyor olsa bile huzur buluyorum babaannemde.. Yanlışlıkla da olsa adımla seslenmesiyle gözlerimin dolması bir oluyor.. Bir gün yanında olmayınca özlüyorum.. Sarılmak, onu öpücüklere boğmak bana huzur veriyor..

Gözümün önünde sevdiğim insanın eriyip gidişini izliyorum..

Yaşamasını istiyorum.. Sağlıklıyken okullarımdan mezun olmamı görmek istediğini söylerdi görsün istiyorum.. O benim en yakın arkadaşım.. Nasıl aksini düşünebilirim ki..

Ama gün geçtikçe hastalığının ağırlaşması, yaralarının büyümesi, çektiği acıların şiddetleniyor olması, organlarının görev göremeyecek kadar yaşlanmış olması... Ve babaannemin bu yükün altında savunmasız kalması beni mahvediyor.. Bir gün ölecek olma hissini kendime ne kadar alıştırmaya çalışsam da bunu yapamıyorum.. Çektiği acıları görmeye de dayanamıyorum bazen ölmesini o kadar çok istiyorum ki sonra kendime kızıyorum.. Allahım dan hayırlısını istemek dışında elimden hiçbir şey gelmiyor.. Ailemle ben babaanneme o kadar alıştık ki ayrılığın ne kadar zor olacağını düşünmek bile istemiyorum..

Allah bütün herkesi sevdiklerine bağışlasın..

Siz de sevdiklerinize sıkı sıkı sarılın unutmayın yarın o fırsat eliniz de olmayabilir...