Annelerin "Doğru Damat" Obsesyonu: Annem Aslında Ne Soruyor?

Baştan söyleleyim hanımlar beyler. Bu bir ironi değildir. Size "hadi canım, hiç de bile" dedirtebilir. Kesinlikle karşılaşmadığımızı da söylemeyin sakın. Ben çoğuna şahit oldum.

Bilirsiniz işte. Kızlar evlenene kadar anneleriye pek de iyi anlaşamazlar. Evlendiklerinde ise kuzu sarması, biber dolması, ballı kaymak, fırından yeni çıkmış peynirli börek oluverirler.

Hayatınızın aşkı ile tanıştınız. O'nu yaşantınızın baş köşesine oturttunuz. "Evlenilecek Adam" kategorisine de koydunuz. Siz koydunuz da, ya anneniz? Unutmayın. Siz evlenmeyeceksiniz. Annenize damat alacaksınız. Peki ya alacağınız damat, kriterlere uyuyor mu dersiniz. Bakalım mı? Biliyorum "Hayır bakmayalım. Bu benim hayatım, ömrümü geçireceğim adamı ben seçmeliyim" demeye başladınız bile. İyi de sizi size bırakan kim? Tamam, kim ne derse desin son söz sizin. Ama ilk sözü anneniz söyleyecek ve soracak size.

SSK sı Var mı?

Ne kadar sosyal güvencesini soruyor gibi görünse de, kadınlarımızın elli yıl sonrasını öngörebilen keskin zekası ve gelecek kaygısı yüzünden ilk aklına gelen soru. "Emeklilik sonrasında da standardı bozmayacak şekilde yatırımları var mı" diyor anneniz. Seksenler dizisi aklınıza geldi değil mi? Tek düşüncesi kızının ve doğacak torunlarının devlet tarafından güvenceye alınacak olması değil annemizin derdi. Çünkü şu an aldıkları üç kuruş emeklilik maaşıyla geçinmiyorsunuz. Devlete güvenmiyor ama, sosyal güvence önemli.

Ne iş yapıyor? Bir mesleği var mı?

Bütün anne babaların ortak sorusu olmasına rağmen, kızı için düşündüğü damat adayı için, annesinin yerine kendi tercih yapan kızlarımızın baş belası olacak soru. Dikkat! Çalışıyor olması yeterli değil. İlle bir kariyeri, saygınlığı olmak zorunda. "Nasıl geçineceksiniz" kaygısının yanına bile yaklaşmayan ve aslında "ne iş yapıyor" değil. "Zengin mi". Esnaf, marangoz, berber, taksici gibi meslekler kriter değil. Baba parası bile yiyebilir. Yeterki zengin olsun.

Ailemize Uygun mu?

Liyakattan söz ediyor sanıyorsunuz ya. Değil. Sorudan, kültürümüze, örf ve adetlerimize, geleneklerimize uygun olup olmadığına dair bir sonuç çıkarabilsek keşke ama, değil. Hiç kızmayın boşuna. Tipik zengin kız fakir oğlan edebiyatı bahsettiğimiz. "Pardon da, siz hangi asilzadelerdensiniz." demek gelir ya hani insanın içinden. Kendini kültür dehası ilan edip, saraylarda, hizmetçiler arasında büyüyemediği, eli soğuk sudan sıcak suya geçememiş, sık sık avrupa ülkelerine seyahat edip, bol bol alış veriş yapamamış olduğunu göz ardı etmeyin. Soru şu. "Kimlerdenmiş? Tanıyor muyuz? Sonradan görmelerden falan getirme sakın bize." Evropa! Ahhh Evropa!

Eğitimi Ne?

Lise, Yüksek okul ya da üniversite mezunu olması değil yeterli cevap. Siz göğsünüz kabara kabara "Yüksek Lisans" ya da "Doktora yapıyor" deseniz bile. Değişen bir şey olmayacaktır inanın. Onun asıl merakı, 2. maddede sözüne ettiğimiz geçerli mesleklere yönelik, baba parası yemiyorsa "O zaman bu adam ne olacak. Doktor mu? Avukat mı? Mimar mı? Mühendis mi. Ne?" sorusuna aradığı cevaptır. Yani, ne güzel sanatlar, ne işletme, ne öğretmenlik, ne matematik, fizik, kimya mezunu olması yetmeyecektir annenize. Hele lise mezunu falan hiç demeyin sakın.

Ben dilediğim kadar çoğaltabilirdim soruları. Fakat sonuç değişmezdi. Mesele şu ki, sorunun şekli ne olursa olsun, size ne sorarsa sorsun, bu tip annelerin bir tek şeydir asıl obsesyonu, yani takıntısı. Zengin damat.

Genç kızlık hayallerini, kızlarında yaşatmak isteyen, azıcıkta kendi rahatlığını düşünen annelere, damat beğendirmek mümkün değildir.

"Azıcık" demek biraz hafif kaldı galiba. "En çok da kendi rahatını düşünen" demeliydik. Çünkü anneniz, sizin yerinize çoktan seçimini yapmış, sizin için en doğru adamın ismini "oğlum" olarak değiştirmiş ve size o adamla vakit geçirip, kabul ettirmek için masum (?) planlarını uygulamaya koymuştur bile. Hatta bazıları, ince hesaplar peşine düşüp, her şeyi didik didik ederek, var olan ilişkinize çomak sokmak için, işbirlikçisiyle birlikte kurugulamıştır size oynayacağı oyunu.

Mubala etmiyorum. Kaldı ki, sıklıkla rast geldiğimiz böyle durumlarda, saçlarım tepelere doğru dikilip, tüylerim diken diken bir vaziyette, çıldırasıya söylenirken buluyorum kendime kendimi. Gerçekten sorması gerekenleri sormadı, farkında değil misiniz? Katılır mısınız bilmiyorum ama;

Bir insan, hayatını kiminle ve nasıl yaşayacağına dair kararları kendisi almalıdır.

Hepsinden vaz geçtim. "Gerçekten seviyor musunuz birbirinizi" demesi bile yetmez miydi? Çünkü bu tek soruyla bile, sizden aradığı tüm cevapları almaya başlayacaktı. O sormadan siz anlatmaya başlayacaktınız. Siz anlatacaktınız, O dinleyecekti. Ve "Gelsin bir tanışalım, görelim bakalım neymiş, neyin nesiymiş kızımın gönlünü çalan bu şanslı adam" diyecekti size.

Aile fertleri, özellikle kız anneleri, bu konuda kızlarına destek olmalı, fikirler vermelidir. Yanlış bir tercih yapılmış olunsa bile, bu tercihin yaralarını sarmak konusunda kızının yanında olmalıdır. Kaldı ki, hatalarından dersler alarak, yeni bir kayıp yaşamaması için, kızına fırsat tanımalıdır. Elbette bu hiçbir şeyine karışmamak anlamına gelmiyor. Hani, elini üzerinden çekmek değil de, uzaktan gözlemleyerek, gerektiğinde müdahele edebilmek gibi bir durum.

Ne diyorsunuz? Ben mi çok iyi niyetliyim, yoksa anneleriniz turşunuzu mu kuracaklar?

Sevgiyle kalın. Mutluysanız evde de kalın :)

#Blueobsession