Çocuklarının Annesi Hayatta Olmasa da Baba Olabilmeli İnsan

Bundan yıllar önce mükemmel bir hayatım vardı, 3 kız çocuğun sonuncusu olarak dünyaya geldim sözde erkek olayım diye bir inat uğruna yapılmış bir çocuktum.. İnat uğruna derken ciddi anlamda inat uğruna annem 40 babam 42 yaşındaydı ablalarımın arasında biriyle 10 diğeriyle 18 yaş vardı..

En büyük ablamı 8 yaşında tanıdım bazı olaylar yüzünden ama ona rağmen çok iyi bir yaşamdı, özlemiyor değilim. 6. sınıfta annemin kanser olduğunu benim annemin göğüsünde gördüğüm buruşuklukdan gördüğüm şüphe sayesinde öğrendik, kendimi o günden beri suçlu hissederim, nedenini bilmiyorum.

Aşağı yukarı annemin 3 yıllık kemotarapisinden sonra, babam aniden sol beyin bölgesinden geçiçi felç geçirdi ve 1 hafta boyunca yoğun bakımda kaldı. Doktorun söylemiyle resmen ölmesini bekliyorduk. O günlerde neler yaşadım inanın anlatsam inanmazsınız.

Annem babamı çok seviyordu.. (Babamın onca aldatmasına rağmen hala ona aşıktı, ki bu yüzdendir ki ihanete asla tahammülüm yok.)

Gelelim asıl hikayeye. Babam yoğun bakımdan benim doğum günümde çıktı, 21 Şubat saat 8 gibi. Hiç o kadar mutlu olduğumu hatırlamıyorum.

Bu sıra annem babama üzüntüsünden çok ağırlaşmış, mamaya başlamıştı. Babam eve geldiğinde onu tanıyamıyordum. Hastalık o kadar değiştirmiş ki onu, ne söylediğini kendi bile bilmiyordu.

Annemin doktoru hastalığın akciğere sıçradığını söylemiş o bile inanamamış iyileşme evresinde annemin 1 -2 haftasının kaldığını öğrendim, ölsem bu kadar canım acımazdı heralde. Sonra 1 hafta içinde annemi kaybettik.

Annemi kaybettiğimiz gün babamın ağzından iğrenç bir dille yeni bir eş istediğini duydum. Babama olan bütün sevgimi o an kaybettim, içim buz gibi olmuştu.. 4 ay içinde yeni biriyle evlendi. Tabi bu sıra uzak bir ağızla bana soruldu, evde bir ben olduğum için (diğer ablalarım evli) el mahkum kabul ettim..

Kadını çok övdüler bana hiç evlenmemiş, sevmeye çalıştım ilk başlarda, sevemedim. Değişmeye çalıştım, onu suçlamadım ama çocuktum, içime kapandım, bunaldım.

Bana söylemeden, beni öpmeden dışarı çıkmayan adam, yüzüme bakmaz, benimle ilgilenmez, beni değil sevmek, umursamaz oldu. Annemden bana kalan üç kuruş maaşa göz koyar oldu.

4 sene geçti, halamdan o kadının bana attığı iftiraları öğrendim. Ne hırsızlığımı bırakmış, ne or*spuluğumu, ne insanlığımı.. Peki babam? Karısını alıp diğer evine taşındı, 1 senedir ne arar ne sorar.

Demem o ki kadınınız-kocanız olmasa bile o çocuklar sizin, sizin bir parçanız bunu unutmadan yaşayın.. Hayvanlardan bir farkınız olsun.