Sen Nereden Bileceksin Baban Varken Babasız Olmayı!

Babasızlık... Ancak bu duyguyu yaşayanın anlayabileceği bir şey. Bu yazıyı yazarken babam hakkında bildiklerimi, anılarımızı düşündüm. sonuç olarak karşıma koca bir ''HİÇ'' çıktı.onun hakkında hiçbir şey bilmediğim halde onu bu kadar düşünmek babasızlığın bize armağan etmiş olduğu kötü bir sürprizi midir? hayatım boyunca bu duyguyu yaşamak zorunda kalmak, etrafında baba diyenleri gördükçe senin içten içe ağlaman, ama dışarı yansıtmak istememen?? çünkü şöyle bir his var içinde '' güçlü olmalısın''sonuçta seni senden başka koruyacak kim var ki?

Ve doğruyu yanlışı ayıramazsın çoğu zaman. Çünkü senin sana doğruyu ya da yanlışı öğretecek, üzüldüğünde seni bağrına basıp saçını okşayacak bir baban yoktur. Sevgiye açtın sen, balığın suya hasret olması gibi... İlgiye açtın sen, ilgiyi bulduğundaysa çılgına dönebilecek gibi.. Sen, senin sevildiğini duymaya açtın. bu yüzden küçük bir ''seni seviyorum'' cümlesi senin kulaklarında başka iştilir, senin kalbinde daha fazla yer açar. Çünkü sen sevmeye de bir o kadar açsın. sen sevmenin ve sevilmenin arayışındasın..

Hiçbir zaman hayatı tam olarak yaşayamayacağını düşünürsün. Çünkü senin bir yanın eksik.... Mesela bir prenses olamamışsındır hiçbir zaman. Çünkü sana prensesim diye seslenen bir baban olmamıştır. Sana güzel sözler söyleyen, senin kendini güvende hissetmeni ve dik durmanı sağlayacak bir baban yoktur.

En zor zamanlarını sadecee kendinle yaşayabilirsin. Babanı düşünürsün. düşündükçe ağlarsın neden ağladığını bilmeden. Ağladıkça da hayatın sana olan bu haksız zulmüne isyan edersin. Çünkü sen de hayattaki en zor şeyin kendi kendini teselli etmek olduğunu bilirsin.

Ve sen hiç büyüyemezsin ki! Her zaman yüreğinin, ruhunun bir parçası sokakta babasıyla el ele tutuşup, gülüşen; babalarına sarılan ve babalarının pamuk şeker aldığı çocuklarla birliktedir. Hep onlara öyle imrenmişsindir ki. Büyüyemezsin işte. Seni büyüdü sanırlar. Oysa ki bir bilseler kalbinden geçenleri... Kaç yaşında olursan ol nasıl da babana koşup onun boynuna atlamayı, nasıl da onun elini başında hissetmek istemeni bilemezler.

Babasızlığını unutamazsın hiçbir zaman.. Kendin unutmaya karar versen bile hayat hep karşına bu soruyu çıkarır. Bazen bir okulda babanın mesleğini sorduklarında babasızlığını bir kez daha hatırlarsın .. Bazen de en mutlu gününde, evliliğinde onca insanın arasında babanı göremediğinde gözlerin arar onu ve sonra yine hatırlarsın babasız olduğunu. Senin kaderin buydu belki de. hayatta hep bu üzüntüyü yaşamak, hayata bir adım geri başlamak...

Sen de hayatın o can yakıcı dikenli yollardan geçersin herkes gibi. sen de üzülürsün. Sen de ağlarsın ama sen ağladığında başını omzuna koyacağın bir baba bulamazsın.

Baba demenin ne olduğunu bilmediğin halde onun özlemini en çok çeken de sensindir. Babanı hayal edersin, ve onla yapacaklarını... Ama tam bilemezsin ki. Hep sormak istersin birilerine ; babanla neler yaparsın? Babanın olması nasıl bir duygu? Ama soramazsın bazen.. İçinde kalır ve büyüdükçe büyür bu merak.

Baba artık seni hiç sevmeyeceğimmm !! belki bu kendime defalarca söz verişim ama olsun. Bir kez daha veriyorum senin bana veremediklerine bedel. Baba keşke okusan yazdıklarımı ve bir kez olsun düşünsen beni. En son beni 5 yaşındayken gördüğünü hatırlasan... Bir kez olsun beni sevsen? Bana beni sevdiğini söylesen. baba! Mutlu musun bensiz? Yeni bir hayat mı kurmuştun sen? Şimdi senin başka çocukların oldu. Yani benim hiç görmediğim kardeşlerim. Şimdi onlarla oyun oynarken ben hiç aklıma geliyor muyum? Hiç için burkuluyor mu? Peki beni de mi hiç merak etmiyosun? Yoksa 14 yıl beni arayıp sormadığın için sana bağırıp çağırcağımı mı zannediyosun. Hadi baba!! Çekiver küçük triplerimi. Sen olsan benim yerimde sen napardın ki? Senin için döktüğüm gözyaşlarına bedel hadi baba sen de benim için bunu çekiver?

seni özledim ama hak ettiğin için değil sevdiğim için özledim.

Bana sevgi, güven, mutlulu veremiyorsun. ama yanımda olmadığın halde bana bunca kötülüğü nasıl yapabiliyorsun?