Babasız Bir Kız Olmak!

Hep masalar da olmak isterdim. Kocaman bir kraliyetin küçük bir prensesi ve birbirini çok seven bir aile. Çizgi filmleri halen çok severim çünkü izlerken kendimi huzurlu hissediyorum.

Gerçek dünyaya gelirsek. Babasız büyümenin ağırlığını çok iyi bilirim , suçum olmadığı halde çok çektim. Kötü bir adamın biyolojik kızıyım. Her bu konu açıldığında gözlerim dolar. Gerçekten güzel bir aile de büyümek hayalimdi ,olmadı. Kızların babalarıyla olan ilişkilerini kıskanmak değil de , ben de hep isterdim. Onları görünce içim de tarif edemiyeceğim bir burukluk oluyor.

Neden sevmediğim bir varlık yüzünden hayatım alt üst oldu? Neden kötü insanlar yüzünden hep iyiler ezilmek zorunda?

Onu nerdeyse hiç görmedim ama yine de mahvedebildi herşeyi. Ben kendi kendime ve çabuk büyümek zorunda kaldım. Ordan oraya sürüklendim hep.

Başıma bir şey geldiğin de koruyacak bir "babam" yok. Eğer üvey bir babam olsaydı ondan iyi bakardı diye düşünüyorum. Bu nefretim bitsin sadece onu bir hiçmiş olarak görmek istiyorum.

Bu bencem babalara ve geleceğin iyi babalarına gelsin , prenseslerinizi üzmeyin❤