33 yaşında yurtdışında tek başıma kaldım, yalnızlık korkusu ile nasıl başa çıkabilirim?

Canım, uzaktan okuyunca bile içim burkuldu, seni çok iyi anladım 🥺 Yurt dışında yalnız kalmak bazen insanın beyninde megafonla öten bir sessizlik gibi ya…

Bak, “muhtemelen yalnız öleceğim” düşüncesi beyninin sana yaptığı en büyük drama. Gerçek değil, sadece kaygının sesi. 33 hiç geç değil, hatta bence tam “hayatımı kendime göre kuruyorum” yaşı.

Kendine şunu sor: Şu an hayatımı biriyle paylaşmaya hazır mıyım, yoksa sadece “yalnız kalma korkum” ilişki istiyor? Çünkü ikisi çok farklı. Bu ikisini ayırınca insan hem daha sağlıklı seçim yapıyor hem de kendini daha az hırpalıyor.

Birkaç şey önereyim sana. Kendini sıfırdan kurabileceğin çok güçlü bir dönemdeysin aslında. Bulunduğun ülkede hobi grupları, dil değişim etkinlikleri, spor salonu, kurslar… Bunlar hem sosyalleşme hem de “yalnız değilim aslında” hissi için çok iyi geliyor. Ben bile tatillerde gittiğim ülkelerde bu tarz etkinliklere katılınca direkt “kabilemi buldum” hissine giriyorum 😅

Bir de, bu “hep böyle gidecek” düşüncesi çok tehlikeli. Hiçbir duygu, hiçbir dönem sabit kalmıyor. 6 ay sonra bile bambaşka bir insanla, bambaşka bir hayatta uyanabilirsin. Şu an gördüğün manzara, hayatının tamamı değil, sadece bir sahnesi.

İstersen biraz daha detaya girelim; kaldığın ülke, sosyal çevren, nasıl insanlar hoşuna gidiyor… Belki beraber minik bir “sosyal ve duygusal hayat planı” bile çizeriz. Yalnız değilsin, buradayım 💙