Yalnızlıktan spora sardım ve günde 6-7 saat spor yapıyorum, sanırım artık efor ve spor bağımlısıyım?

D

epresyondaki insanlar can sıkıntısından ya aşırı yemeğe ya da aşırı harekete vururlar, ben de kışın aşırı yemeğe vurarak kendime travmalar yaşattım devamlı probis kitkat yedim yedikçe kendimden nefret ettim ve nefret ettikçe spor yaptım, şimdi boş kaldığımda canım probis kitkat çektiğinde sporla mutluluğu buluyorum fakat her seferinde daha fazlasını istiyorum ve bunlar aşırı efor sarf ettiren branşlar (tenis, basketbol, squash) artık sağlıklı bir seviyede yapmıyorum mental olarak da toplara ve potalara vb. bakarken ağzımın suyu akıyor. Evvelsi gün 6 saat yaptım dün 6.5 bugün 7. İnsan dışı bir dürtü ve enerji var hakim olamıyorum. Spor dışında bir şey konuşmaya bilmeye tahammülüm yok.
Sporu 3 saatte kesebilmem lazım ama o boşluğu nasıl dolduracağım? Sosyal hayata girmek hem boş hem de spor anksiyetemi ve sapkın beslenme alışkanlığımı onların yanında yaşamak istemiyorum. Derslere spor ya da probis kitkat düşünmeden odaklanamıyorum. Probis ve kitkattan kaçmanın spor dışında bir yolu yok mu? Yemeği ve sporu bir kaçış olarak görüyorum ikisinde de uçlardayım 11 aylık algım değişmiyor