Can sıkıntısı ve yalnızlıktan kendimi günde 4-5 saat spora verdim ve bağımlı oldum?

Can sıkıntısı ve yalnızlıktan sürekli yemeğe vuruyordum kışın ve o günler bende tramvaydı deli gibi probis kitkat vb. yiyordum şimdi imkanım olduğu için son 3 aydır günde en az 4 saat spor yapıyorum ve bunlar efor sarf ettiren sporlar (tenis, basketbol, squash) ve rekorum 6 saat 10 dakika ve artık günde 5000-6000 kcal almaya başladım ki daha fazla kütle gitmesin. Bugün de 6 saat yaptım. Sıkıntı şu, bağımlı olduğum için artık tenis topuna, squash topuna ya da basket topuna normal bakmıyorum iştahla yemeğe bakar gibi bakıyorum, rüyalarıma giriyor uykularım kaçıyor saatleri sayıyorum sporuma kavuşayım da rahatlayayım diye vücudumda terlemeler oluyor.
İnsanlardan kaçıyorum çünkü hem beslenme alışkanlığım bozuk (sabahtan 2000 kcal ile filan başlıyorum yakmadan rahat duramam) hem spor kadar tat vermiyorlar, hem zayıfsın kilo al diyorlar (ki zaten o laflar yüzünden abur cuburlara alıştım. Ağzıma attığım ilk besinde harekete geçme dürtüsü var 11 aydır vücudu öyle alıştırdığım için. Yaptığım spor ne tuhaf ki hala ilk günkü tadı veriyor, bu elimden gitmesin diye her gün vitesi arttırıyorum. Başka bir hayatı bilmemek hem mutlu ediyor çünkü hayatı kendimden geçerek pilot konumunda yaşıyorum ve spor dışındaki mutluluk kaynağının sporumun önüne geçmesinden çekiniyorum.

Ama kimlik bunalımına giriyorum ve diyorum ki nereye kadar? İçimde çocuk sevgisi yok, yediğim şeylerin tadı yok açlık tokluk hissi yok. Okula gitmek istemiyorum çünkü okula giderken bisküvi yiyip yakamadığım günler ve insanlarla mutlu olmayıp yanlarından kaçıp patlayana kadar bisküvi aldığım günler benim için bir travma, gidersem yine aynı şey olacak biliyorum. Sporu bırakırsam intihara sürüklenirim, bir anda azaltmak da travma etkisi yaratır. Sosyal hayata girmeye kendimi hazır hissetmiyorum.