1 ayda 77 kilodan 69 'a düştüm , iştahım kalmadi normal mi?

Ben kafadan verdim yemek içmeklik halim tadım kalmadıydı.

Büyük ihtimal

Miss gibi aynı düzeyde devam. Dünya boştur lo mantığı ile kalktığım ve uyandığım için çok üzülen ve her gün son kez gözlerimi kapatıyor umudu ile yatağa giren birisi olarak devam ediyorum. Umduğumu bulmayı bekliyorum artık. Dünyada ölümden başkası yalan sözünü çok ama çok iyi anladım. Bunu dini olarak da manevi olarak da söylüyorum. Artık benimki aşmak, bırakmak, kaçmak değil. Kendim kendime kendimi anlatamıyorum artık. Kim ne derse desin duyamıyorum ve halim mecalim de kalmadı zaten. Ayakta duruyorum gibi dursam da dimdik içi harabe bir yapı gibiyim sadece. Çürüdüm ben, kurudum. Tek başına kalmış, çölün ortasında yetişen ve son damla suyu bitmiş bir ağaç gibiyim. Ne meyve verebilirim ne de birine gölge olabilirim. Artık benim kendime dahi faydam yokken birinin fayda olmasını da isteyemem. Kimseden bu savaşı vermesini de beklemiyorum zaten. Bu savaşı verebilecek kimse yok çünkü benim için. Masumdum oysa belki de öyle görüyordum kendimi. Tek bildiğim bende değil artık hiçbir şey. Düşmenin ve bir yok oluş hikayesinin bu kadar güzel olacağını ve tat vereceğini ben bile tahmin edemezdim. Dönüp bakıyorum da arkaya ne çok şey varmış oysa. Arkamda duran ise kimse. Yalnız kalmışım ben bu dünyada.

Üstü üstüne çok fazla olaylar örgüsü diyelim. Hem de bana göre çok fazla. Hiç beklemediğim şeyler, savaşmayı bile bırakacak kadar beklemediğim. Ben çok savaşçı biriydim. Vazgeçecek ya da zorunda kalacak kadar çok şey. Kimine göre düşmüş saysalar ya da geçer deseler de anlamı mantığı ve açıklaması olmayan çok şey. Öyle ki kimse dönüp de şu sebep diyemedi bile. Sebepler bile yok zaten. Terapist için de takma bu kadar denilecek olaylar döngüsünde değilim maalesef. İçim yandı bitti kül oldu da ateşi sönmedi hani. Bana damdan düşen getirin o anlar beni.