Bu Benim Bedenimse Neden Bana Böyle Hissettiriyorsunuz?

Bu benim bedenim ama bunun farkında mıyım? Aslında olay bu!

Ben 12 yaşına kadar normal bir kız çocuğuydum. Arkadaşlarım vardı kız ve erkek. Ve güzeldim. Sonra ben hala normal bir kız çocuğuyken 14 yaşıma kadar aşırı olmayan ama kilolu denilebilecek bir bedenim oldu. Bu hayatıma nasıl mı yansıdı?

Öncelikle arkadaşlarım en yakınlar bile bir tuhaf davranıyorlardı.

Yeme, yeme, yeme! İnceden laf dokundurmalar. Tamam, tamam ilk aşkımla ilgili dramatik bir muhabbete bağlamayacağım ama acı dolu bir durumdu! J Çok yakın erkek ve kız arkadaşlarım değişti. Doğru kelimeleri kullanmak istiyorum ama bu şekilde yazarken çok kasıyorum. İçimden geldiği gibi yazacağım lütfen yanlış anlayıp kötü yorumlar bırakmayın.

12 yaşıma kadar popüler bir öğrenciydim.

Yani örnek öğrenci diyelim, bütün kızların olduğu kadar güzel ve zayıftım. (Burası tırnak içinde)
Futbolu seven, oturup maç muhabbeti yapabileceğiniz biraz da okul içinde bir liderlik vasfınız varsa erkeklerle daha çok arkadaş oluyorsunuz. Her neyse. Rahatsız olduğum yere gelelim.

12 yaşımdan sonra kilo almaya başladım. Bunu o dönem fark etmiyordum aşırı değil fakat kiloluydum. Bütün vasıflarım dururken hala ben benken bir anda etrafımdaki insanlar bana aşırı çirkin olduğumu, çok kötü göründüğümü, istediğim kıyafetleri giyemeyeceğimi, benimle konuşmak için vakit bile ayırmadıklarını görmeye başladım. 14 yaşıma kadar bu böyle devam etti. Sürekli gülümseyen biriyken bütün bunları duymak gerçekten içime kapanmama sebep oldu. Bu sadece arkadaşlarımla da sınırlı değildi. Ailemde bunu yapıyordu fakat kimse kırıldığımı fark etmiyordu.
Bir insanın kilo alması bence bu onun sorunu olmalı eğer bir sorunsa tabi! Ailemle yaşadığım bir olaydan sonra hızla kilo kaybetmeye başladım. 14 yaşımdayken 6 ay içinde eskiden olduğumdan daha zayıf bir kız olmuştum ve hayatım birden değişti. İnsanlar bana yemek yememi hatırlatıyordu. Kimse kilo vermem ve almam konusunda konuşmuyordu. Eskisi gibi arkadaşlarım olmuştu. Falan filan falan filan.

Sonuç: Bütün bu olanlar benden insanlara olan güvenimi aldı

Fiziksel olarak güzel değilsen hiçbir b.ka yaramadığımızı düşündüklerini öğrendim. 2 yıl mutsuz bir insan oldum ben. Sürekli aynaya bakıp kendimden nefret ettim. Fotoğraflardan kaçtım.
Yani demem o ki ön yargılarınızı bir kenara atın. Nasıl denir bilmiyorum ama 100 kilo olunca kalbinizi yağ bağlamıyor. Kalbiniz hala aynı kırılganlıkta. Ben bir dönem kendini sevmemiş bir insan olarak pişmanlık duyuyorum. İnsanların bana böyle hissettirmesine izin verdiğim için pişmanım. Şişman dönemim mi zayıf mı? Elbette ki zayıf çünkü daha sağlıklı ama o döneme ait 5-6 fotoğrafıma bakınca bence çok sevimliyim. :) Bu sadece kızlar için geçerli değil yani onun kasları yok duygularını inciteyim diye düşünmeyin. Size duygularını açan bir insana küçümseyerek bakmayın sırf dış görünüşü yüzünden. Birbirimize karşı hassas olmalıyız çünkü ben birinin bana kırgın olarak ölmesinden çok korkuyorum. Siz de korkun bundan. :)

Okuduğunuz için teşekkürler :)