Ben Aneroksiyayı Nasıl mı Yendim?

Merhaba arkadaşlar

Bencemi gizli paylaşma sebebim bana mesaj atılmasını engellemek için. Sizlerle hayatımda yaşadığım ve adını bile sonradan öğrendiğim bir hastalığı tek başıma nasıl yendiğimi anlatmak istiyorum.

Liseye kadar hep zayıf bir kızdım, liseden sonra geçirdiğim epilepsi ve aldığım kortizonlu ilaçlar yüzünden 80 kilolara çıktığımı biliyorum. Herkes benimle dalga geçiyordu, çünkü ilaçların şişirdiği insanla kendi kilon arasında dağlar oluyor, ancak bunu kullanan insanlar anlar. Herkes benimle dalga geçiyordu, "balon, dana, ayı" diye. Dayanamayıp lise 3 de ilacımı bıraktım doktor kontrolsüz ve birden bire 3 ayda 50 kiloya düşmüştüm 80 den. O zaman herkes ilacın kilosu olduğunu anladı ama ister istemez yarım tedavi sonuç vermedi, yeniden ilaç kullanmaya başladım. Ailemin baskısı ile bu sefer aşırı spor yapıyordum, ona rağmen ilaçlar beni çok kısa bi sürede 50 den 79 kiloya kadar şişirdi. Lise bittiğinde 78 kiloydum ama bana bakan o kiloda demiyordu, sporun etkisi olsa gerek biraz da, sıkı duruyorum.

Ama benim psikolojim çok bozulmuştu, geceleri uyuyamıyordum, aynaya bakmaya, dışarı çıkmaya nefret gözüyle bakıyordum. Bunun üzerine aldığım deprasyon hapları.. Ben hep kendi kendime yapmıştım ne yaptımsa. Üniversiteye bir sene gidemedim, bu yüzden. Daha sonra ilaçları kendim bıraktım, doktoruma da söyledim daha fazla dayanamıyorum diye ve üniversiteyi kazandım. Birinci senemi bitirdikden sonra 72 kiloya düştüm hiç birşey yapmadan ama yapışıp kalmıştı, gitmiyordu sanki kilolalar ve ben yavaş yavaş aneroksiyaya doğru gittiğimi fark edemedim.

Kendime bir karar almıştım, ilk başta 1800 kalori alicam diye, deli gibi her yiyeceğin kalorisini hesaplıyordum. İlk başlarda normaldi, 1800 kalori ile 65 kiloya düştüm bir kaç ayda, ama kilo verdikçe halen sanki kilolu biri vardı karşımda. Ben daha da azalttım kaloriyi, 1500, 1000, 900 en son 600 ve 400. Çok ciddiyim! 2 dilim ekmek, salata ve sadece sıvı. Hayatımda şekere dair hiç birşey yoktu. Çok kısa bir zamanda 56 kiloya düştüm. İdeal kilomdu aslında ama ben aynada sanki kilolu biri var gibi hissediyordum.

Ailemle sürekli kavga ediyorduk. Bendeki değişimi herkes fark etmeye başladı. Ben diyet yapmaya devam ettim, tam 1 yıl ağzıma meyve dahil hiçbir şeker sürmedim. Margarın, kızartma yemekleri bile peçete ile tüm sularını silip yiyordum yağlarını yememek için. En sonunda annemin ağladığını gördüm bir gün "Bu çocuk neden bu kadar zayıfladı?" diye, ama ben zayıf olduğumu kabullenmiyordum. Tartıya çıktığımda 39 kg yi görünce çok şaşırmıştım. Boyum 1.67 di, artık hareket edecek halim kalmamıştı, tırnaklarım morarıyordu, sürekli bayılmaya başladım ama aileme belli etmedim ve hastaneye gittim.

Doktor tüm tahlilleri yaptı ve vücudumdaki yağ oranı %10 çok ciddi oranda düşük çıktı. Çünkü 7 aydır adet olmuyordum, heryerim tüylendi, nefes alamıyor, uyuyamıyordum, ne yesem kusuyordum. Benim aneroksiya ile mücadelem başlamıştı. Her gün ağlıyordum. Kimse beni anlamıyordu, çünkü aileme de bu durumu asla söylemedim. Aldığım kaloriyi yavaş yavaş arttırarak 900 e cikarttım. O ne öyle demeyin, o zaman onu yerken bile neredeyse kusuyordum, zor tutuyordum kendimi. Bir süre sürekli yağlı ekmekler, yağlı şeyler, aşırı yağlı pastalar yedim. 1000 kalorilik yiyordum ama kısa bir sürede 44 kg oldum. Mutlu olmamıştım, kilo almak beni mutlu etmiyordu, sadeece bir zorundalıktı. Aradan 7 ay geçti ve ben her hafta 100 kaloori daha arttırdım yediklerimi. Metobolizmam o kadar yavaşlamıştı ki, normalde 1800 kaloride kilo veren ben, aşırı hızla almaya başladım. Bu durumu kan tahlillerim düzelene kadar ailemle paylaşmadım ve geçen ay 53 ile tüm fonksiyonlarım düzeldi ve hedefim 55. Şu an vücut yağ oranım %17 olmuş durumda ve gerçekten ben psikolojik olarak çok büyük bir şeyi yendiğimi düşünüyorum kendi başıma.

Çağın hastalığıymış aneroksiya, sonradan öğrendim ve ben ölümün eşiğinden son anda döndüm.

Allahıma çok şükür şu anda çok iyiyim. Günde 2300 kalori kadar alıyorum ve sabit kalıyorum. Çoğu insan bunu atlatamayıp genç yaşta ölüyor. Aman ha, siz de sakin ölüm diyetine girmeyin!