İyi kalmak çok zor değil mi?

Gözlerinizden akan her damla yaş için,korktuğunuz her şey ve herkes için,canımızın çok acıdığı,nefessiz kaldığımız her an için,içimizden söküp aldıkları herşey için,kalbinin yerinde kocaman bir boşluk olduğunu fark ettiğin o an için,kabus görerek uyandığın o her gece için,anlamsızca boş baktığın bir çift göz için,içinde kopan her fırtınayı gülerek sakladığın için ve yanlızken çığlık çığlığa bağırıp "Bitsin artık." demek istediğin o her kayıp için kötü olmak istediniz mi?Ben istedim.

Kötü olmak ne demekti?Kötü olmak için bir çok sebebin vardı.Belki en yakın arkadaşın sana hayatta unutamayacağın bir şey yaptı.Belki olduğun yere bile yabancılaştın.Belki saatlerce yürümek istedin.Yağmurun altına gizlenip göğe baktın ve "Neden ben?"dedin.

Belki intikam aldın.Peki iyi hissettin mi?

Kötü biri olmak için illa kötü biri olarak doğmana gerek yoktu.Zaten hepimiz bebekken tertemiz değil miydik?Kim değiştirdi bizi bu kadar...Kim soyutladı,soydu bizi bu karanlığın ortasında.

Bazen düşünüyorum.Çılgınca şeyler yapmalı.İçip içip dans etmeli,hayatta her şeyi denemeliyim diye.Peki kötü olmak bunun neresinde?Belki komik gelecek ama bir dövüş kulübüne katılıp kan görmeyi bile istedim.İnsanların neden bunu yaptığını anlamak için. ya da bir hayat kadınıyla konuşmayı çok istedim.Ne hissettiğini öğrenmek için.Durup dururken kavga çıkartmak,bilerek tutuklanmak,kumar oynamak,insanlarla alay etmek istedim.Biraz olsun hayattan korkmamak için.

Hatta bir erkeği kullanmak istedim.Her kızın canını yakabilecek türden bir erkeği.Ama bunları yapmam için başka birine dönüşmem gerekiyordu.Hemde ne için?Kendimi tatmin etmek için mi?Egom için mi?Savaşın tam ortasında hissederken o savaştan kurtulmak için mi?

Kötü olmak o kadar kolaydı ki.Hatta belki böyle daha çok sevilebilirdim.Birinin kalbine hançer gibi saplanmak ve onun beni unutmamasını sağlamak çokta zor değildi.Peki beni durduran neydi?Din mi?Karakterim mi?Cesaretsizliğim mi?

Küçücük bir çocuktu beni durduran.Onun gülüşüydü belki de.Bir anneydi.Oğlunun yere düştüğü anda çığlığı yankılanan.Bir amcaydı belkide.Eşinden ayrı kalmak zorunda kaldığı için oğluna "Üşümesin.Üstünü örtün iyice."diyen.Tatlı bir kedi yavrusuydu.Bu dünyaya sadece sevilmek için gelen.Yetimhanedeki çocukların annesizliğiydi daha zalim olan.Hem okumak hem çalışmak zorunda kalan öğrenciydi.Çocuğunu okutmak için varını yoğunu verip gece gündüz çalışan bir babaydı.Çocukluğunu tek bir oyuncakla geçirmek zorunda olan,okula gitmek için saatlerce yürüyen o "Anadolu çocuğu"ydu.Dünyadaki tüm kötülüklere rağmen hala her şeyin düzelmesi için dua eden minik bir kızdı ve tek istediği aslında sevgiydi.

Gözlerimi kapadım ve gülümsedim o an.Etrafımdakiler anlamadı o anki huzurumu ama ben onlar için iyi olarak kalmaya karar vermiştim.Peki ya siz?