Gerçekten İyi İnsan Olmak Bu Kadar Zor mu?

Yaklaşık 90 gündür hayattan bir beklentim kalmadı 20 yaşındayım ama birde bana sor şu güne kadar yaşadıklarım gördüklerim hissettiklerim 60 70 yaşında biri gibi hissettiriyo bana kendimi birini seversin ilgi gösterirsin ilgi gösterir sevinirsin sonunda benide seven biri çıktı diye ama döner bakarsın geriye sadece ego tatmini

Bir işe girersin gece gündüz çalışırsın kendi iş yerin gibi kolaçan edersin sırf bir iftira yüzünden küfür yiyerek işten çıkarsın bişiler yapmak istersin bazen sadece iyilik yaparak rahaatlamak istersin ama ozamanda asosyal gerizakalı damgası yersin insanların davranışlarını yalanlarını sahte gülüşlerini görüp aldanmamak için gidip hayvan barınaklarında hobi olarka çalışırsın insanlara yardım olsun diye bişiler yapmaya çabalarsın bu seferde burnu havada derler kimseye takılmayıp sadece uyuyup sabahları temizce uyanmak istersin yine sorunlar bırakmaz peşini...

Bugün yine sırf beni sevmeyen bir kız için o kadar düşündüm rahatsız oldum stres yaptım ne geçti elime hiç bir şey sırf insanlar rahatsız olmasın diye kimseye bulaşmadan sessizce şapkamızı takıp müzigimizi açıp biraz yürüyelim rahatlayalım deriz yine o saçma kızların saçma erkeklerin kendi içinde kurguları neden baktın neden kafam dik yürüyosun neden neden neden her zaman bir bahane bulurlar illaki seni suçlayabilicek ama hiç düşünmezler karşındakide insan onunda kalbi var biraz empati yapalım demezler çünkü onlar cool olucak tarz sahibi insanlar olucak onlar konuşulacak her zaman

Bugün sessiz sakin 6 km ötedeki evime sırf rahatlamak için yürümek istedim taktım kulaklıgımı sapkamı sessiz sakin yavaş huzurlu adımlarla yürürken bir mahallede bir grup çocuk top oynuyolar ve 1 tanesi kenardan kafasını bükerek onları izliyolar. İçime dert oldu böyle insan görünce onun için bişiler yapmadna duramıyorum gittim yanına. 9 yaşında adı Ahmet.

Neden sen de oynamıyosun dedim, oynatmıyolar beni dedi. Neden dedim, ben bilmiyormuşum dedi, topun sahibi öyle diyormuş.

Arkadaşlarına oynatın dedim hiç ses çıkarmadılar cebimde son 15 tl kalmıştı. Aldım ahmeti gittim markete top aldım ona, geri mahallesine götürdüm. Sevine sevine oynamaya başladı. Ötekiler de yanına yaklaştılar, yeni top. Hemen bir grup kurarak oynamaya başladılar. Sonra öteki oynatmayan çocuk tek kaldı. Uzaktan biraz izledim Ahmeti. Oynamayı bıraktı, gitti o çocuga gel sen de oyna dedi ama o çocuk Ahmeti oynatmamıştı halbuki.

2 dk düşündüm dedim keşke almasaydım o topu. Bu çocuk da karşılıksız iyilik yapıyor herkese, ilerde benim gibi birisi olup çıkar ortaya. Kimse sevmez, kimse takmaz 20li yaşlara gelince. Bir baltaya sap olamadı derler onun da arkadasından. Sonra yoluma devam ettim yine.

Kısacası söylemek istedigim neden iyi insan olmak bu kadar zor bu dünyada? Neden karşınızdaki insanları çıkarlarınız için kullanıp, sürekli bir değeri yokmuş gibi yüz üstü bırakırsınız?

Bunları yazmamım tek amacı kendimi biraz rahatlatmaktı. Siz okurlar da şimdi benim için hoş olmayan, sevmeyecegim yorumlar yapacaksınız, bu yüzden gizliden paylaşıyorum bunu. Sadece içimdeki kin nefret biraz daha hafiflesin diye.

Bu arada o bana umut verip vaktimi zamanımı hayatımı çalan kız, senin de bir suçun yok, ben herkese karşı böyleyim, suç bende. İnsanları paradan daha degersiz görüp çıkarlarım için ben de çogu kişiyi kullanıp havalı takılamadıgım için özür dilerim senden, ama seni gerçekten kalpten sevmiştim ki ne fayda? Ben alışkınım böyle şeylere, tekrar özür dilerim senden. Bunu duymasan, görmesen, bilmesen de ben suçluyum. Sen degil ben, sadece ben !