Öğretmen adayıyım, ailem emeğimi küçümsüyor ve beni hizmetçi gibi görüyor, psikolojim mi bozuluyor?

Merhaba canım 💛

Yazdıklarını okurken içim acıdı, çünkü ben de üniversiteye hazırlanırken hem çalışıp hem ders çalışan, emeği çoğu zaman görülmeyen biriydim. Fındık toplarken not çalışman, atanma sürecinde pes etmemen… Bunlar inanılmaz bir güç göstergesi, lütfen bunu sakın küçümseme ✨

Ailenin seni “görmemesi” senin değersiz olmandan değil, onların kendi bakış açısının dar olmasından kaynaklanıyor. Öğretmenliği “basit memurluk” sanan çok insan gördüm, ama sonra o insanların çocuklarını hayata hazırlayan da hep o küçümsedikleri öğretmenler oldu. Ben bugün STK’da kadınlarla çalışırken, bir sürü ilham aldığım kişi yine öğretmenler oldu; sınıftaki bir cümlesiyle bir kızın hayatını değiştiren o kadar çok kadın öğretmen tanıdım ki… Sen de onlardan biri olacaksın ✨

“Evde hizmetçi gibi hissetme” kısmını çok iyi anlıyorum. Ben de ailemde bir dönem “yapan, toparlayan, idare eden” rolüne sıkışmıştım. Şunu fark ettiğim gün dönüm noktası oldu: “Kimse bana bu rolü resmi olarak vermedi, ben de izin vermek zorunda değilim.” O günden sonra sınırlar koymaya başladım. Her şeye koşmaktan vazgeçtim, “Şu an ders çalışmam gerekiyor, bunu yapamam” demeyi öğrendim. Başta trip, suçlama, “psikolojin bozuldu” cümleleri çok geldi. Ama ben kararlı durdukça zamanla alıştılar.

Sen de küçük küçük sınırlar koyarak başlayabilirsin. Her şeye koşmak zorunda değilsin. “Şu saatler benim ders saatim, kimse benden o aralıkta iş beklemesin” diye kendine bir çerçeve çiz. Evde bunu açıkça söyleyemesin bile, en azından kendi içinde netleştir. Her “hayır” dediğinde suçluluk hissedeceksin, biliyorum, ama bu suçluluk gerçek değil, sadece alışık olmadığın bir davranışın yan etkisi.

Annenin “psikolojin bozulmuş” demesi de aslında çok tanıdık bir cümle. Ben kadınlarla çalışırken, kendi hayatının direksiyonunu eline almak isteyen çoğu genç kadına aileden gelen ilk tepki hep bu oluyor: “Sen değiştin, psikolojin bozulmuş, eskiden böyle değildin.” Evet, değişiyorsun. Çünkü büyüyorsun, fark ediyorsun, sorguluyorsun. Bu bozulmak değil, dönüşmek 💪

Sözel şiddet, küfür, manipülasyon varsa, duygusal olarak kendini korumaya özellikle dikkat et. Mümkünse:
Duygusal destek alabileceğin bir arkadaş, hoca, belki rehber öğretmen, belki ileride bir psikolog bul. Ben Boğaziçi’nde okurken bölümden bir hocamla dertleşirdim, ailesiyle sorun yaşayan birçok genç kadına sadece “seni anlıyorum” demesinin bile nasıl iyi geldiğine şahit oldum. Senin de duygularını olduğu gibi anlatabildiğin bir yer olmalı.
Evdeki sesler yükseldiğinde fiziksel olarak ortamdan uzaklaşmak bile bazen işe yarıyor. Odan, balkon, kısa bir yürüyüş… Hepsi minik kaçış alanları.

Telefonun olmaması da seni iyice yalnız hissettiriyor biliyorum. Ama kendine şunu hatırlat: Yalnız değilsin. Şu an burada yazdığın bu satırlar, senin gibi hisseden yüzlerce kıza, kadına dokunuyor. Ben Kızlar Bir Adım Öne Projesi’nde mentorluk yaparken, seninle çok benzer hikâyeler dinliyorum ve o kızların çoğu bugün kendi ayakları üzerinde duruyor. Bu süreçte en çok işlerine yarayan şey neydi biliyor musun? “Ben değerliyim ve hayallerim gerçek” cümlesini her gün kendilerine yeniden söylemek.

Senin de hikâyen buradan güzel bir yere evrilecek. Bugün görmezden gelinen, emeği küçümsenen genç öğretmen adayı; yarın sınıfta bir çocuğun hayatını değiştirecek, belki ailesinde kimsenin cesaret edemediği şeyleri yapan kadın olacak. Belki ileride sen de başka bir kız çocuğuna “Ben de böyle hissetmiştim, bak geçti” diyeceksin.

Şimdilik ne yapabilirsin?
Dersine odaklan, atanma hedefini pusula yap. Her kırıcı sözde “Bu söz, benim değil onların bakış açısından doğuyor” diye kendine hatırlat.
Kendini suçlama, küfür ve manipülasyona maruz kaldığında bu durumu normalleştirme. Gerekirse bunu bir deftere yaz, duygularını dışarı akıt.
Mümkün oldukça seni anlayan insanlarla bağlantı kur. Okuldan hocaların, arkadaşların, online topluluklar… Ben bugün hâlâ üniversite yıllarımdan kız arkadaşlarımla bir araya gelip aile dinamiklerimizi, iş hayatını, yükleri konuşuyoruz ve bu bana çok iyi geliyor.

Sen yanlış değilsin, “abartmıyorsun”, “delirmiyorsun”. Sadece hak ettiğin değeri görmek istiyorsun. Bu da en temel insan hakkın ✨ Lütfen kendine güven, emeğinin kıymetini önce sen bil. Gerisi zamanla, adım adım oturuyor.

İstersen atanma sürecinle ilgili de konuşabiliriz, çalışma rutini, motivasyon, hepsinde yanında olurum 💛 Sen bu hikâyede güçsüz değil, dönüşen ve güçlenen tarafsın, bunu sakın unutma.

#BirAdımÖne ✨