Özlemek.. nedir senin için?

Özlemek?

Sahi ya… neydi özlemek?

Beynin çalar saatinin ona ayarlanması mı? Yoksa susturmayı unuttuğun bir alarm gibi her sessizlikte yeniden çalması mı?

Bir insanı özlemek, onu görmek istemek değildir belki de kim bilir. Asıl mesele gittiğinde bile zihninin ona yer ayırmaya devam etmesidir.. Bazen bir şarkının ortasında bazen bir şiirin mısrasında bazen de hiç olmayacak yerde bazen kalabalığın en tenha yerinde, bazen de hiçbir şey yokken gelir aklına... Ve anlarsın!!!

Özlemek ne mesafelerle ne zamanla ne de alışkanlıkla ölçülür. En ironik olanı da İnsan bazen birini değil, onun yanındayken olduğu kendini özler yani Özlem özedir...

Belki de özlemek dediğimiz şey, bir başkasına duyulan eksiklik değildir! Kendinden eksilen bir parçanın adını hal onunla anmaktır. Ve kor gibi yandığın halde serin sular gibi akışta kalmaktır...

Özlemek benim için 3 ruhun aynı anda tek bir şeyi istemesine denktir...

Eski Türk inancına göre insan tin, süne sülde diye 3 ruha ayrılıyor.. Bahsettikleri bu 3 ruha ben de inanıyorum

Tek bir ruhla açıklayabileceğim şeyler yaşamadım.

Eğer ortada gerçek bir özlem varsa bunu nefsin, belleğin ve kozmik bir bağ ile hissedersin gerisi sadece arzuların oyunlarıdır.

Arayınca bulamadığın, onu kitapların, defterlerin arasında, yazdığı yazılarda bulmak için çabaladığın, ancak ona dair hiç bir izin olmadığı , sonunda karşında sadece ona dair bir resimle avunduğun, bu benim gerçekten sevdiğim bir insanın bana bıraktığı en eşsiz görüntüsüdür. Ona bakınca sadece onu karşımda değil, kalbimin içindede görmek isteyeceğim kadındır. Diyebilecegim onun beni sarıp sarmalayınca ancak o zaman onun varlığını özlüyorum. Onun burada olması beni ısıtıyor. Sadece bu sayfalarda hayat buluyor. Bunu yazanın ellerinde, seninleyim ben dostum. Kırmızı bir gül gibi masanın üzerinde duran ve bu gülü sana veriyorum. Kalbindeki acıya karşılık.

Özlemek, aslında görünmez bir iptir; seni geçmişe bağlar, geleceğe sürükler, ama şimdiyi hep yarım bırakır.