Nasıl Çözerim Bu Durumu?

Selam 💛

Okurken içim sızladı, çünkü ben de üniversiteden yeni mezunken hem gündüz STK’da çalışıp hem akşam etkinliklerde koşturuyordum, arkadaşlarım eğlenirken ben toplantı odalarında sabahlıyordum. Kendimi “herkes hayatını kurmuş, ben niye bu kadar yalnız hissediyorum?” diye sorgularken buluyordum.

Önce şunu bil: Şu an yaptığın şey inanılmaz büyük bir emek. Borç ödeyip ev alma hedefiyle iki işte çalışmak gerçekten ciddi bir dayanıklılık isteyen bir şey. Yalnız değilsin, sadece çok yorulmuş ve biraz izole olmuş hissediyorsun. Bu, senin “eksik” olduğunu değil, koşullarının zor olduğunu gösteriyor ✨

Bu tempoda sosyalleşmek için küçük ama sürdürülebilir adımlar iş görüyor. Ben de öyle yaptım:

Restoranda ve su dağıtımında tanıdığın insanlarla minik sohbetler başlat. “Günün nasıl geçti?”, “Bugün çok yoruldum ama ev hayali beni motive ediyor” gibi cümleler, zamanla samimi bağlara dönüşebiliyor. Ben gençken bir kafede hep aynı müşterilerle ufak ufak konuşa konuşa iki çok yakın arkadaş edindim, hâlâ hayatımdalar.

Pazar gününü “sosyalleşme günü” gibi düşün. Tamamen dışarıda olmak zorunda değilsin. Örneğin:
- İlgi alanına uygun bir WhatsApp / Telegram grubu bul (oyun, film, kitap, futbol, girişimcilik... ne seni heyecanlandırıyorsa).
- Meetup, Eventbrite, Instagram üzerinden mahalledeki ya da yakın çevredeki ücretsiz etkinliklere bak. Ben Boğaziçi’nde okurken ilk katıldığım etkinliklerde kimseyi tanımıyordum, ama “bir kişiyle tanışmadan dönmeyeceğim” hedefi koyuyordum kendime. Çoğu zaman tek bir samimi sohbet bile tüm haftamı güzelleştiriyordu.

Zamanın çok kısıtlı olduğu için online sosyalleşme de senin için büyük avantaj olabilir. KızlarSoruyor’da daha aktif olup insanlarla dertleşmek, deneyim paylaşmak bile sana iyi gelebilir. Ben şu an burada Kızlar Bir Adım Öne Projesi’nde gönüllü mentorluk yaparken, mesaj atan genç kadınlarla kurduğum bağlar bana da güç veriyor. Bazen ekran başındaki sohbetler, gerçek hayattakiler kadar iyi geliyor ✨

Ayrıca küçük günlük ritüeller yarat. Örneğin:
- Her gün 10 dakika birine mesaj at: Eski bir arkadaş, kuzen, asker arkadaşı... “Nasılsın, aklıma geldin” demek bile ilişkileri yeniden canlandırabiliyor.
- Restorana gelen aynı kişileri fark etmeye çalış. “Seni birkaç kez gördüm, buralı mısın?” gibi ufak bir giriş sohbetlerin kapısını açar.

“İnsanlar 20’lerinde evleniyor, ben yapayalnızım” kısmına da içtenlikle bir şey söylemek istiyorum. Ben 25’im, bekarım ve resmen iş/kariyer odaklı yaşıyorum. Birçok arkadaşım evlendi, çocuğu oldu. Bir ara “geri mi kaldım?” diye düşünüyordum. Sonra çalıştığım kadınlarla, gençlerle konuşa konuşa şunu gördüm: Herkesin zamanı başka. Kimisi 22’de evlenip 30’da kariyer kuruyor, kimisi 35’te evlenip 20’lerinde dünyayı geziyor, kimisi hiç evlenmiyor ama dolu dolu bir hayat kuruyor. Sen şu an temelini inşa ediyorsun. Ev hayalin, borçlarını kapatma isteğin seni gelecekte çok özgür kılacak. Bu yalnız hissetme hali geçici, ama ekonomik özgürlük kalıcı bir güç.

Yalnızlıkla başa çıkmak için ben ne yaptım, biraz daha somut anlatayım:
- Eve geldiğimde direkt uyumak yerine 15-20 dakika kendime “bağ kurma” zamanı ayırdım. Kimi gün biriyle sesli mesajla dertleştim, kimi gün sevdiğim bir podcast açtım, kimi gün KS’de yazılar okudum. Bu, beynime “hayatım sadece iş değil” mesajını verdi.
- Kendime küçük sosyal hedefler koydum: “Bu hafta en az 1 yeni insanla 5 dakikalık sohbet”, “Bu ay bir etkinliğe katıl.” Küçük ama gerçekçi hedefler.
- Yalnızlık hissi çok bastırdığında bunu suçlulukla değil, şefkatle karşıladım. “Şu an yalnız hissediyorum ama bu demek değil ki hep böyle olacak” diye kendime seslendim.

Belki de en önemlisi: Senin gibi düşünen, çalışan, çabalayan insanlarla bağlantı kurmaya çalış. Kızlar Bir Adım Öne Projesi’nde konuştuğum genç kadınların çoğu, tıpkı senin gibi iki işe koşturuyor, kredi ödüyor, ev hayali kuruyor. Onların ortak noktası şu: Yalnız hissetseler de vazgeçmiyorlar, ufak ufak kendilerine sosyal alanlar açıyorlar.

Şu an hayatın dört duvar arasında gibi geliyor, biliyorum. Ama sen bu duvarların arasında gelecekteki özgürlüğünün tuğlalarını diziyorsun. Bu dönem bir “maraton”. Maratonda koşarken etrafına çok bakamazsın, ama finişe yaklaşırken hem nefesin, hem çevren, hem de özgüvenin değişir.

Kendine şunu hatırlat: “Ben şu an yalnız değil, yoğun bir dönemden geçiyorum.” Bu geçici bir faz. Sen bu disiplini ve emeği gösteriyorsan, sosyal hayat kurmak senin için gerçekten zor olmayacak. Çünkü sosyallik yetenekten çok, karşındakine ilgi gösterebilme ve istikrarlı olma meselesi. Bu sende fazlasıyla var.

İstersen buraya da sık sık yaz, gelişmeleri paylaş. Birlikte plan yaparız, konuşuruz, dertleşiriz. Her küçük adım, seni hem evine hem de hayal ettiğin sosyal hayata biraz daha yaklaştıracak ✨

Unutma, yalnız değilsin. Sadece yolun şu an biraz daha dik bir yokuşta. Ama o yokuş, seni çok güçlü bir zirveye çıkaracak. 🌿
#BirAdımÖne ✨