Anketler: Kişilik & Karakter

Arkadaşlar, hep bi mutsuz, depresif halinde gibiyim, aşamıyorum bunu, gerek yaşama faktörlerim, gerekirse çevrem yüzünden bi türlü mutlu olamıyorum. Eskisi gibi hiçbir şeyden tat alamıyorum. Bir süre sonra midem bulanıyor, hastalanıyorum. Kötü hissettiğimde bu durumlar da genellikle yatıyorum, geçer diye hafifletir diye. Ama ne ruhuma iyi geliyor ne de hayatıma. Kaç seneden beri mutlu olmadığımın farkına vardım, mutlu olduğum günler hep nadir, sadece sevdiğim kuzenimle iken o kadar. Hiçbir yönden gün yüzü göremiyorum. 18 im ama ruhum 70 80 . Annem ben senin yaşındayken şöyle böyle, en güzel zamanlarımızdı falan diyor ama bu özgürlüğü onlar bana pek yaşatmıyor, bu yüzden de canım çok sıkkın olabiliyor. Bu mutsuzluk bu zevk alamama genel olarak Z kuşağının bi sorunu olabilir mi, yoksa ben mi böyleyim?

Der mi sizce merak ettim.

Ben sosyal fobi tedavisi görüyorum yani psikoloğa gidiyorum. Bir defa psikiyatriye gittim onda da kendimi çok açıklayamadim sosyal anksiyete tanısı koyuldu. Şimdi yaşadığım şeylerden bahsetmek istiyorum.

Yoğun terk edilme korkum var. Onların hoşuna gitmeyecek bir şey yapmaktan çok korkuyorum sanki hata yaparsam beni terk edecekler gibi geliyor. Yeni tanıştığım insanlarda bu daha fazla var. Onlar giderse naparim diyorum rüyalarımda hep terk edildiğimi görüyorum. İnsanlar gözümde ya çok iyi ya çok kötü. Mesela bir hata yaptılar onunla bağımı koparma planları yapıyorum. O insan sanki dünyanın en kötü insanı yaptığı tüm iyilikler gözümde siliniyor. Daha sonra biraz zaman geçiyor öyle hissettiğim için pişmanlık duyuyorum. Onlar giderse naparim diye kaygılaniyorum. Ya hep ya hiç düşüncesi yoğun psikoloğum da bunu söyledi. Duygularımı uçlarda yaşıyorum. Mesela çok mutlu oluyorum planlar kuruyorum yerimde duramıyorum. Belki bir saat sonra belki de üç dört gün sonra yine çöküş. Dünyanın en mutsuz insanına dönüyorum. İntihar planları yapıyorum. Suçluluk hissi oluyor o esnada kendime çok ofkeleniyorum ve kendime vuruyorum kendimi tirnakliyorum bir şekilde zarar veriyorum. İntihar teşebbüsü olmadı ama düşünceleri sık sık oluyor. Genelde bir depresiflik var. Kendimi odama kapatıyorum dışarı çıkmıyorum kimseyle konuşmuyorum sürekli uyuyorum. Dürtüsellik konusuna gelince o konuda bir seu yok sanırım. İlişkilerde de birine aşık olduğumda kendimi çok kaptiriyorim sürekli onu düşünüyorum kötü özelliklerini görmezden geliyorum. Sonra birden kendimi kötü hissedip iletişimi kesiyorum. Bu iletişimi kesme konusu daha çok erkek arkadaşlarda var. Bu bahsettiğim özellikler sosyal anksiyete dışındakiler onun özellikleri de çok yoğun. Bu tür şeyler hissetmemin sebebi sosyal anksiyete mi yoksa başka bir şey mi acaba? Bu özellikler 3 yıldır var. 20 yaşındayım.

Öz güven ve kendin hakkında düşüncelerin.