Borderline olabilir miyim?

ilişki yaşamadım

Düşkün değilsin o zaman, borderline vakalarında sıklıkla cinselliğe düşkünlük gözüküyor. Aslında durumuna baktığımız zaman çok ucu açık. Terk edilme korkusu, kendine zarar verme, ani duygu değişimleri, kendini soyutlama/izole etmek hemen hemen her psikolojik rahatsızlıkta gözüküyor. Çok klişeleşmiş şeyler, mesela cinselliğe düşkün olsaydın evet borderline olabilirdin ama olmadığın için şu an klasik bir anksiyete de geçiriyor olabilirsin. Sosyal fobi yüzünden anksiyeten ileri seviyelere ulaşmış olabilir, çok ağır bir depresyon geçiriyor olabilirsin. Çünkü bende yıllarca anlattıklarının tıpatıp aynılarını yaşadım ama benimki sadece ağır bir depresyondu. Anlattığın şeylerden bir teşhise varmak imkansız. Borderline, bipolar gibi hastaların küçüklüğü de çok sıkıntılı oluyor. O yüzden böyle şeylere küçüklüğünden başlamalısın anlatmaya. Çocukken yaşadığın travmatik bir olay, aile ortamı, okul ortamı ve benzeri. Bide ailende bipolar veya borderline hastaları varsa senin de olma ihtimalin çok yüksek.

Mesela 3 yıldır böyleyim demişsin, 3 yıl önce ne oldu? öncesinde nasıldın? sadece psikolojik durumunu anlatmışsın, eskiye gitmen lazım. Şu an böyle olmanın sebebi geçmişin çünkü.

Küçükken çok sessiz içine kapanık biriydim. Okulda oyleyken mahallede çok disadonuk sosyal çevresi geniş biriydim. Bu ortamdan dolayı olabilir. Küçükken babam bir senelik yurt disina çalışmaya gitmişti o gittiği zaman içime kapanmistim ogretmenim vs fark etmiş hatta bir sorun olduğunu düşünmüş. Küçükken ve ergenlikte karakterimiz oturmadığı için ergenlikten sonra belli olur diye düşünmüştüm. Ortaokulda da aynı durum devam etti sessizdim yine ama alinganlik çok oluyordu. Mesela arkadaşım benden kaçıyordu yakalamaca oynuyor ama ben beni birakip gittiğini düşünüp küsüyordum arkadaşlığımi falan bitirdim. Ortaokulda da öyleydi birini ya çok iyi ya çok kötü olarak görürdüm insanlari gözümde çok buyuturdum. Lise birde de bir flört durumu vardı hiçbir sebep yokken onu engellerdim veya iletisimi keserdim bir iki ay sonra hiçbir şey olmamis gibi yazardım devam ederdik daha sonra o kişiyi biktirdim ve tamamen beni terk etti. Sonrasında ben birkaç arkadaşımla iletişimi kopardim sonra yine arkadaş olduk. Lise ikide bir arkadaşım beni bırakıp başka birileriyle takilmisti yalnizfim siniftakiler tarafından kullanıldım o ara şüphecilik başladı herkesin beni kullandığını düşünüyordum hala devam ediyor. O olaudan sonra psikolojik sorunlar yaşamaya başladım. İlk atagimi da lise birde bir değişiklik yapmıştım sonrasında pisman oldum ve depresyona girdim 2 3 ay kimseyle konuşmadım evden dışarı cikmadim baya kötü bir surecti o olaula başladı lise ikide yasadigim şeylerle tetiklendi ve bu durumu sürekli yaşar oldum. Sürekli bir terk edilme korkusu ataklar vs

Ailemde yok ama akrabalarda psikolojik rahatsızlıklar mevcut hatta biri kliniğe falan yattı. Panik atak okb olanlar var

İşte, sebebi belli oldu. Küçükken ilgisiz büyütüldün yüksek ihtimalle. Babana da bağlıydın anlaşılan. Aslında anlattığın şeylere bakınca, çok da bipolar veya borderline denilemez. Bana daha çok ağır depresyon, okb ve yüksek derecede anksiyete gibi geliyor. Beni yanlış anlama, küçüklüğümden beri psikolojiye son derece ilgiliyim. Hastalıkları ve rahatsızlıkları çok araştırdım, neyin ne olduğunu biliyorum. İçine kapanıkmışsın, mahalleyi saymazsak yalnız bir çocukluk geçirmişsin. Muhtemelen her şeyi içine attın, bu da ileriki zamanlarda kafanda senaryolar kurmana, "beni bıraktı mı?" gibi takıntılı düşüncelere sebep olmuş. Seni anlamadığımı düşünme çünkü küçükken bende senin klonun gibi bir şeydim, son derece içine kapanık ve sessizdim. Durumu anlayabiliyorum o zamanki. Aslında durum çok belli, küçükken iyi bir çevrede büyümemişsin. Bu da bağlanma korkusuna sebep olmuş. Şu an yaşadığın her şey terk edilme ve bağlanma korkundan kaynaklanıyor. Kendini izole etme, zarar verme, insanlardan soğuma, ani duygu değişimleri ve benzeri. Çünkü bipolar ve borderline daha çok şeydir, bipolar hastaları kafalarına estiği gibi yaşar genellikle. Atıyorum adam gider her şeyini satar sonra sattığı her şeyi geri alıp üstüne bina diker. Bir bakmışsın pavyonda çalışmaya başlamış, bir bakmışsın ülke değiştirmiş. Bir de genelde bipolar ve borderline hastaları durumlarının farkında olmaz, özellikle bipolar birisine git sen şöyle böyle yaptın şöyle oldu de ölse bile kabul etmez öyle bir şey yaşandığını. Ailende de varmış okb, anksiyete gibi hastalıklar. Zaten okb ve anksiyete olduktan sonra ağır depresyon olmama ihtimali yok.

Evet babama bagliydim ve hala beni sevmiyor gibi hissettiğim zamanlar oluyor. Sevgisini çok belli eden biri değil ve iş hayatı yoğun olduğundan dolayi olumsuz etkilenmis olabilirim. Evet ablam vardı onun baskısına maruz kaldım alay edilme vs. her kardeste olur ama kardeşlerimden şiddet gördüm kötü kelimeler duydum. Çocukluğumun küçük bir kısmı oule geçmiş de olsa beni etkiledi. Ailede sessiz hata yapmayan insan rolü verildi ve ben o rolün dışına çıkmamak adına kendim olamadim. Evet bipolar olduğumu ben de düşünmüyorum zaten bir iki kişi dedi diye eklemiştim. Borderline de bu yaşadığım şeylere cevap veremedihim icin uydurdugum bir sığınma olabilir. Çok guzel konusmussunuz ve gerçekten icimi rahatlattiniz teşekkür ederim

Bende küçükken öyleydim, 10 yaşından 13 yaşına kadar her gün psikolojik baskı gördüm abim tarafından. Şiddet de gördüğüm oldu, o yüzden az çok anlayabiliyorum. Ya aslında senin sorunun herkesi gözünde büyütüyor olman. Ben küçükken aşırı derecede alıngan bir çocuktum, bir gün bir arkadaşım bana dalgasına senin yerinde olsam kendimi öldürürdüm demişti ve ben tam 2 hafta boyunca ciddi miydi, cidden yapar mıydı diye düşünmüştüm. İnsanları gözünde büyütme, mesela benim anneannem bana çok psikolojik baskı yapıyordu abim ile beraber ama daha okuma yazma bilmeyen muhtemelen geçmişte 2 koyun karşılığında evlendirilmiş bir kadındı. Bu beni aşağılasa ne olur, aşağılamasa ne olur. Okuma yazma bilmiyor daha, öyle düşün. Mesela geçmişte arkadaşlarım beni kullandı demiştin, ona kullanmak değil de bana muhtaçlar gözüyle bak. Yani insanları gözünde küçümse, herkesin iyi özelliklerini değil de kötü özelliklerini göz önünde bulundur. "Giderse gitsin, o zaten şöyle yapıyordu..." gibi. Ben 12 yaşında ağır depresyon geçirmeme rağmen böyle yenmiştim depresyonu o yaşımda. Bıraksam intihara kadar giderdi, sende öyle yap. Birisi gittiği zaman bekleme yani, başkasını bul. Giderse gitsin gözüyle bak, ona muhtaç değilsin sonuçta. Eğer yaşın daha küçük olsaydı sana insanları gözünde küçültmen gerektiğini anlatacaktım ama bu yaştan sonra psikolojik destek şart gibi gözüküyor. Bak çok iyi bir psikoloğa git tamam mı, çok iyi olsun ama. Onunla beraber tedavi gör, hiç olmazsa ilaç tedavisi gör ama dozu fazla yükseltme hiç düzelmeye başladığın anda azalta azalta bitir bağımlı olma. İyi bir psikolog olması çok önemli çünkü eskiden 14 15 yaşındaki bir arkadaşıma bipolar demişlerdi daha hiçbir şey bilmeden, yeni nesil psikologlar para için yapıyor bir hastalık sallayıp gönderiyorlar. Arkadaşım daha sonrasında iyi bir psikoloğa gidince bipolar değil major depresyon geçirdiği ortaya çıkmıştı.

O yüzden iyi bir psikolog şart, ben bile şurada durumu anlamak için bir ton soru sordum böyle miydi şöyle miydi diye. Yeni nesil psikologların bir bok bildiği yok. Bir de sorun şu ki, bütün hastalıklar birbirlerine çok benzer. Mesela depresyon ile anksiyetenin farkını çok zor anlarsın, borderline ve bipolar da öyle. Çünkü hepsi birbirlerinin aynısı. O yüzden dediğim gibi bir uzmana falan görün, ne olduğun iyice bir ortaya çıksın. Tedavi gör, geçmeyecek şey değil. Minimum seviyeye indirebilirsin hepsini, intihar düşüncelerin ortadan kalksın en azından.

Küçükken yapılan şeyler bizi ne kadar etkiliyor ama şey diye düşünüyorum onlar da bilinçli değildi böyle sonuçları olacağını bilse yapmazlardi. Artık birilerini suçlamayı da bırakmam lazım aslında ben hep bir şeyin arkasına sığınıyorum. Dediğiniz gibi düşününce çok daha mantıklı aslında ama bazen engel olamiyoruz onu da cozucem umarım. şu an psikoloğa gidiyorum iyi geliyo yeni başladım ama iyi mi değil mi bir bilgim yok. Bana iyi geliyor şu an ama kalıcı olması için ilaç tedavisi şart. Ona da devletten randevu aldım bir onu deniycem.

Çok güzel acikladiniz çok teşekkür ederim 🥰 umarım iyi olurum

Devlete gitme ya, devletteki psikologların psikiyatristlerin kendilerine hayrı yok. Gidenlerin dediklerini araştırmıştım bi ara, bir tane iyi şey diyen yok. Verdikleri ilaçları araştırdım hepsi zehir. İlaç tedavisine başlayacaksan uzman bir psikiyatriste gitmelisin, devlettekiler tedavi etmiyor kendilerine verilen ilacı sana veriyorlar al kullan diye. Uyku ve odaklanma sorunum var diye gitmiştim xanax verip yollamıştı, kendini öldür dese daha mantıklıydı. Ayakta bile zar zor duruyordum, her psikiyatriste güven olmaz. Kendine iyi bak, iyi olmaya odaklan. Geçmeyecek şey değil.

Hem psikolog hem psikiyatri ücretini karşılamak biraz zor olacak o yüzden psikiyatride devleti denemek istedim. Verdiği ilacı araştırıp kullanicam kötüyse veya bana iyi gelmezse özele gidicem. Teşekkür ederim siz de kendinize iyi bakın 🥰