Çok yalnız olduğumu anladım, insan olduğumu unutmuşum. Bana teselli verir misiniz?

Ben nerdese 3 senedir hatta 3 seneden daha fazla bir zamandır evdeyim. Çok mutsuz olduğum bir dönemdi. Aman herkes uzak dursun, kimse konuşmasın yanlız kalıyım diyerekten yıllar geçti. Ve bu yıllar için ben daha da asosyal oldum. Öyle ancak evden okula, okuldan eve. Hatta okula bile doğru dürüst gitmiyordum. Şimdi de evden işe, işten eve. O zamanlar ailem derdi bana "Bu ne böyle yaaa, kendine gel" diye. Şimdi bakıyorum ben öylece yerimde oturmuşum ve 3,5 sene geçmiş. Bunu nasıl yaptım kendime? Inanamıyorum.

Ben eskiden pozitif bir insandım hatta karamsar birini görünce de her zaman motive ederdim. Şimdi yıllar içersinde içime kapanmışım. İçim kararmış resmen. Etrafımda da kimse yok. İnsan olduğumu unutmuşum. Hayatı özlemişim. İnsanları özlemişim. Konuşmayı ve mutlu olmayı özlemişim.

Şu an annem şehir dışında, ve ben evde tek başına oturuyorum. Ve tek başına artık oturamıyorum. Yanlızlık iyidir bir yere kadar, ama fazla yanlız kalmak çok kötüymüş yaaa. Şu an mümkün olsa resmen duvarla konuşucam o derece.

Arkadaşlar bana birşeyler yazın, bana teselli olun mu desem ne desem bilmiyorum. Artik gönlünüzden ne geçiyorsa bana birşeyler yazın.
Çok yalnız olduğumu anladım, insan olduğumu unutmuşum. Bana teselli verir misiniz?
Cevapla