Yine yalnız boşa yaşamış hissettiğim zamanlardayım içimi buraya dökmek istedim akıl vermek isteyen varsa verebilir mi?

Öncelikle arkadaşlık kurma da pek iyi biri değilim yani yanıma biri gelirse çok güzel sohbet ederim ama o kişi gittiğinde devam ettirmem yani aslında yedek biriyim diyebilirim çekingen olsamda iyi arkadaşlık kurarım neyse sorun bu değil zaten üniversite 3 te olmama rağmen aileme akrabalarıma falan arkadaşım yok dediğimde nasıl yok ya üniversite prası illa vardır hiç mi okul çıkışı kafelere gitmiyorsunuz falan tarzı konuşuyorlar bende okul zaten vaktimi alıyor pek fırsat kalmıyor akşam 5 e kadar okulum var tarzı konuşuyorum ama zaten çoğu üni ortamını bildiği için pek inanmıyorlar aslında sorun etmiyorum ben ama birileri böyle konuşunca aklıma takılıyor etrafa bakınca ya da sosyal medyaya bakınca herkesin bi arkadaş ortamı var bense sadece kardeşiyle takılan ki o başka şehirde sadece tatillerde görüşebiliyoruz birde o tatilde kuzen gelirse o ha burada güzel bir kuzem ortamımım varken hepimiz dağıldık hem anne tarafı kuzenlerimle sadece biri kaldı baba tarafı kuzenlerin hiçbiri kalmadı o da yok yani neyae işte dün mesela yengemgil bizdeydi kuzenler yok tabi işte kızları para biriktirip yurtdışına gezmeye gidecekmiş tatilde biraz imrendim ben evden çıkmak istemeyen belki de kendimi öyle avutan biri olarak ya ne güzel diyip geçiştirdim sonra onlar gidince kardeşimi aradım 3 saate yakın konuştuk hayatımızdaki belirsizlikten ne olacağımızı ne yapacağımızı sonra aslında ikimizde japonya ve koreye gitmek istiyoruz bunun üzerine konuştuk para biriktirmekten nasıl yapacağımızdan hayal ettik kısaca ama bunu 3 5 yıl içinde yapacak şekilde konuştuk sonra o lise sonda tytye girecek kazanırsa gidecek kazanamazsa kafe de orada burada çalışacak e bende okulu bitirmeye çalışıyorum bunaldım zaten 2 yıl hazırlık oku 3. sınıfım şu an beş yıldır oku oku yıldım artık o yüzden derslere de odaklanamıyorum hep alttan derslerim var daha fazla dönem uzatmak istemiyorum da onun stresi siniri var ama her şeyden bunaldım bunların yanı sıra hiç mantıklı olmayan bana tamamen ters şeylerde yapıyorum ve kendimi artık tanımıyorum bu noktada onun bunaltıcı yanı da var üzerimde insanlar dışarda hayat yaşarken ben eve tıkılıp belki de kadir kıymeti olmayan şeylere takılıp iyice depresif oluyorum tüm gün aklımda bu düşünceler geçiyor daha da canım sıkılıyor az önce biriyle konuştum yani zaten sanalda konuştuğum biri hava güzel diye hava almak için sırf dışarı çıkmış düşünce işim olmasa hava alayım diye dışarı çıkmam kendime eziyet gibi gelir halbuki sırf hava almak için bile olsa dışarı çıksam bu depresif halden kurtulurum belki yani işte uzun lafın kısası bu sebeplerden dolayı yine yalnız boşa yaşamış hissediyorum belki benim gibi birileri vardır burada ve akıl verir diye düşündüm tabi buraya kadar okuyabilirse birileri