32 yaş, yalnızlık , toksik iş arkadaşları, ilerlemeyen kariyer, aile evi?

32 yaşındayım, hayatım boyunca tek başıma ayaklarımın üzerinde durdum nazlanacağım ağız burun bükeceğim bir erkek arkadaşım olmadı. Sinema, konser, tiyatro, alışveriş, hastane, otogar, havalimanı aklınıza gelebilecek her yere son 8 10 yıldır hep yalnız gidiyorum. Hayatımda bir erkeğe ihtiyacım olmadı hiç, iş hayatındayım uzun süredir öyle insanlarla tanıştım ki şeytana pabucunu ters giydirirler öyle haset ve kötü kalpliler ki...

Eve geliyorum misal ya kendi kendime çıkıp bir yerlere gidiyorum yine yalnız başıma ya da evde tek başıma odamda oturuyorum... Bir çocuğum ya da eşim olsa akşam eve gelince en azından göğsünde yatsam üzüntümü neşemi paylaşsam daha mı mutlu olurdum diyorum her seferinde?