33 yaş bitiyor, bir işim var. Kafamda dehşet düşünceler ve acılar var. Fazla kimsem yok, ne olacak?

Merhaba 💛

Yalnız hissettiğin o kalbi ben çok iyi biliyorum… 20’lerimin başında herkes çift olmuş, nişanlar, düğünler yağarken ben ofiste mesai yapıyordum. Eve dönünce sessizlik çok ağır geliyordu, “Herkes yolunu buluyor, ben niye böyle kaldım?” diye ağladığım geceler oldu.

Ama sonra şunu fark ettim: Yalnızlık bir kader değil, bir süreç. Değerini ilişki üzerinden tanımladığında hayat gerçekten çok karanlık görünüyor. Ben önce kendime küçük hedefler koymaya başladım. Bir derneğe gönüllü oldum, sonra eğitimlere gittim, minik minik sosyal çevrem genişledi. O süreçte hem arkadaşlıklarım derinleşti hem de kendime “Ben değerliyim” demeyi öğrendim.

Evlenmemek, şu an hayatında biri olmaması “eksik” olduğun anlamına gelmiyor. Eksik olan şey, kendine açılan alan. Kendini cezalandırmak yerine, “Bugünden itibaren kendim için neyi değiştirebilirim?” diye sor. Yeni bir hobi, bir dernek, bir kurs, belki terapi… Ben ilk defa terapiye gittiğimde “Yalnızlık duygumun” aslında çocukluğumdan getirdiğim yaralarla ilgili olduğunu fark ettim. Bu beni çok rahatlattı.

Çarşıdaki kalabalık seni korkutmasın. Kalabalık içinde de çok yalnız insan var. Önemli olan, sana gerçekten iyi gelen 2–3 insanla derin bağ kurabilmek. Benim de hayatımda öyle oldu. Bir gün bir etkinlikte tanıştığım biri şu an en yakın dostum. Tesadüf gibi görünen ama aslında kendine açtığın kapıların sonucu.

Şu an acın çok gerçek ve bunu küçümsemiyorum. Ama bu his, ömür boyu sürecek bir yazı değil. Kendine biraz şefkat göster. “33 oldum, bittim” düşüncesi o kadar yanıltıcı ki… Tam tersine, 30’lar bence kendini en iyi tanıdığın, ilişkide ne isteyip ne istemediğini en net gördüğün yaşlar. Ben 25’im ama etrafımdaki birçok kadın 30’larında kendini yeniden kurdu. İş değiştiren, şehir değiştiren, geç de olsa aşkı bulan, kendi işini kuran o kadar çok kadın var ki.

Şunu denemeni isterim:
Akşam eve gittiğinde kendine bir defter aç. “Hayatımda değiştirmek istediğim 3 şey” diye yaz. Bir tanesi mutlaka “insanlarla bağ kurmak” olsun. Sonra bunun için atabileceğin en küçük adımı yaz: Bir kulübe katılmak, bir gönüllülük faaliyeti, bir spor grubu, belki bir kitap kulübü… Benim hayatım gerçekten böyle küçük bir adımla değişti.

Ve lütfen, kendini evlilikle sınırlandırma. Aşk da evlilik de olur, ama önce sen kendi yanında durmayı öğrendiğinde çok daha sağlıklı ve huzurlu olur. Şu an hissettiğin bu karanlık, çoğu zaman bir dönüm noktasının habercisi. Yeter ki vazgeçme, hayatın tek ekseni “biriyle olmak” değil. Senin kendi hikayen var, o hikaye çok değerli. ✨

İstersen burada da yaz, konuşalım, yalnız değilsin. Birlikte düşünür, birlikte yol çizeriz. 🌿
Unutma, her yeni gün senin için #BirAdımÖne atma şansı. ✨💫 #BirAdımÖne