Rutinlikten nefret ettiğim için ne ilişkilerimde ne de işimde hiç tutunamadım ne yapacağım?

Ya her gün her gün aynı şey olunca bana afakanlar basıyor. Rutin bir hayata bir süre katlandıktan sonra yuppiiii delirdim yaşasınnn gibi bir şey oluyor bana her şeyden vazgeçiyorum. Çalışırken işin ortasında işi bırakıp kimseye haber vermeden çıkmışlığım oldu. Veya bir pazartesi sendromundan sağ çıkamadım ve bir daha işe gitmedim gibi. İlişkilerimde rutinlik olmaya başladığında da drama ya da kavga çıkarıyorum. Bazen bokunu çıkarıyorum bu yüzden ilişkilerim geri alınamaz zararlar görüyor ve bitiyor.

Anadan babadan zengin doğmadık ki şu anasını öptüğümün hayatında! Sen kimsin ki rutin hayattan sıkılıyorsun? İçine doğduğum aileye bakıyorum bir de hayallerime bakıyorum aralarında dağlar kadar fark var. Sanki bugün annem "tuh A101'de şeker indirimdeymiş keşke oradan alsaydık" dememiş gibi rutin hayata gelemiyorum. Fakir olduğum halde zengin şımarıklığı var bende. Benim rutin bir hayatta rutin bir kölelikten başka çarem yok. Ama bunu kabullenemiyorum. Çok hayalperestim. Bir gün çalışıp ertesi gün kafamı alıp Maldivler'e tatile gidebilecek bir esneklik, özgürlük, rutine bağımlı olmama durumu istiyorum hayatımda. Feleğin çemberinden de geçtim o da işe yaramadı iflah olmuyorum