Kendimi çirkin, değersiz ve kimseye ait hissetmiyorum, bu özgüvensizlik ve yalnızlıkla nasıl başa çıkabilirim?

Bu konuları kimseyle konuşamadım bu zamana kadar ve kendimi çok yalnız hissediyorum. Bu yalnızlığım yeni olan bir durum değil. Size kendimi şöyle kısaca anlatmam gerekirse kendimi öncelikle hiç güzel bulmuyorum. Ne yaparsam yapayım asla güzel olmayacağımı da biliyorum. İster beni ilgi bağımlısı olarak düşünün ama alakası bile yok. Bu durum kendimi bildim bileli bu şekilde. Topluma kendimi ait hissetmiyorum mesela. Bir ortama girdiğimde herkesin bana dik dik baktığını hissediyorum. Acaba beni istemezler mi beni sevmezler mi beni dışlarlar mı diye hep korkar oldum. Genetik olarak boyuma göre (1.70 47 kg) çok zayıf biriyim. Ne giysem yakışmıyor ve asla bikini dekolte vs. giyemiyorum. Çünkü yanlış anlamayın ama göğsüm bile yok. Askılı tişört giymeye bile utanıyorum. Kollarımın ve omzumun sırtımın zayıflığından görüntüsünden dolayı yazın ortasında bile ceket giyiyorum. Gitmediğim doktor, kullanmadığım kilo aldırı hap vs. kalmadı asla fayda etmiyor. Artık aynaya bakmak bile istemiyorum. Burnum da keleş gibi ve, yüzümde 2 senedir akne lekesi olduğu için dışarıya asla kapatıcısız çıkamıyorum. Yaşım 20 makyaj nasıl yapılır bilmiyorum. Abimin düğünü olduğunda bile makyaj yapmayı bilmediğim için sadece bir kırmızı ruj sürebilmiştim.

Bunların dışında annem MS hastası 25 yıldır. Ona bakmak zorundayım. Evde yemek haricinde bütün işlerden ben sorumluyum. Evde dolaba soğuk su koymasam, sofra hazırlamasam bile kıyamet kopuyor. Her şeyi kusursuz yapmak zorundayım. Boynumun borcu elbette ki bakacağım Allah'ın zoruna gitmesin ama sosyal yaşantım yok, beni arayan soran bile yok doğru dürüst. Kimseden bu yaşıma kadar adam gibi gerçekten iyi misin her şey yolunda mı diye bir soru duymadım. Babam deseniz psikolojik şiddet bağırışma var evde her gün hatta geçen basit bir konudan saçımı çekti kendisi çok kötü canım okul hayatım boyunca sessiz ve zayıf bir kızdım. Kimse beni oyununa dahil etmek istemezdi.

Bir gün ortaokulda beden dersinde spor hareketleri yaparken erkeklerin içinde -daha yaşım 11 falan- koltuk altımı almayı unutmuşum ki annem de rahatsız zaten kendiyle zor ilgileniyor. Bir tane kız ıyyyy kankaa koltuk altlarını niye almadın iğrenç duruyor maymuna benziyorsun. demişti. Yaşım 20 hala unutamadım çünkü platonik sevdiğim çocuğa rezil olmuştum. Kendisi de bütün erkeklerin içinde benimle dalga geçmişti. Eve hıçkıra hıçkıra ağladığım çok oldu. Lisedeyken de biri öğğh kendini çok mu güzel sanıyorsun senin neyini kıskanayım demişti. Bazı sözler insanın içine oturuyor işte, unutmadım. 11 yaşımda direkt ağdaya başladım yoğunluktan. Erkeklere ne var bunda diyebilir belki ama ben o ilk ağda acımı asla unutamadım. Çünkü o ilk gün o kızın söylediklerinden dolayı hemen ertesi gün halama söyledim ve güzellik salonuna gittim bütün ablalar bana tuhaf tuhaf bakıyorlardı çünkü yüzüm kolum her yerim kıl içindeydi erkeğe benziyordum. O günü hiç unutmadım.

Bunları anlatmak istedim içimi dökmek neden anlattım bilmiyorum. Sadece anlaşılmak istedim öylesine. Okuduğunuz için sağ olun.