33 yaşında hiçbir şeyden keyif alamamak, hayattan zevk almamak normal mi, bu dönem böyle mi sürecek?

Mesela 5 yıl sonra kariyerimin ne olacağı hakkında detaylı bir plan çizdim ve onu hayata geçirmeye koyuldum.

Yazılanlara ve çizilenlere göre "Sürece aşık olmam" gerekiyormuş. Bu yolda ilerlerken keyif almam gerekiyormuş. Ama keyifin K'sının olmaması bir yana, artık enerjim üzerimden çekilmiş durumda. Artık eyleme geçemiyorum bile. Üşengeçlikten değil. Nefes alırken eziyet çektiğim için.

Kişisel gelişim kitaplarından etkilenmiyorum. Onlar toksik pozitiflik üzerine. Ama etrafımdakiler... Benim gibi stresli ve mutsuz değiller.

20 yıl önce olsa ne güzel, hayatta yeni bir sezona başlarken sevdiğim sevmediğim her şeyden, piyasadaki olumlu gelişmelerden, herkesten keyif alırdım. Aile sevgisi görmedim, yetim bırakıldım, sosyallikten bihaber yalnızdım, mutsuzdum ama mutlu olmaya bahane bulurdum.

Ama bir güç geldi ve elimdeki şevki bile benden söke söke aldı. Bunun suçlusu yok ama haklısı da yok.

Psikiyatrlar ilaç yazıp yolluyor, psikologlar beni anlamaya kıçını kımıldatmadan manipüle etmeye çalışıyor.

Buralardan gitmek istiyorum gidemiyorum. Olduğum yerde kalamıyorum da.

Etrafımı incelemeye, olanları takip etmeye bile mecalim kalmadı.

Bu böyle sürer mi? Sadece paylaşmak istedim.