Kimsem yok ve yalnızlığa çok alıştım. Bu tabu kırılır mı?

Lütfen yazdıklarımı bir ego olarak algılamayın canlar.
Ortanca çocuk psikolojisini en ağır şekliyle yaşadım. Tüm hayatım boyunca başarılarımda bile her zaman tektim. Okurken, askere gittiğimde, kendi şirketimi kurduğumda, aldığım tüm risklerde hep tektim. Doğru düzgün arkadaşım olmadı ya da aralarına almadılar beni. Önceleri kendimi kanıtlamak ve kabul edilmek için çok çabalardım. Hatta ilişkilerimde bile duygusal, sevgiye ve görülmeye ihtiyacım olduğu için hep kendimden ödün verirdim ve kadınlar maalesef duygularımı alt üst edip paçavra gibi kenara atarlardı. Uzun süre kendimde sorun olduğunu düşündüm ve tedavi gördüm. Sonra yalnızlık diye bir şeyle tanıştım. Öyle güzeldi ki yalnızlık, tek başıma olmakla barıştım. Zamanla bir çok ödül aldım, yaptığım işlerde ayakta alkışlanmaya başladım. İnsanlar etrafıma doluşmaya başladılar. Ancak artık büyümüştüm ve yalnızlık en yakın arkadaşım olmaya devam etti, bu sefer de ben istemedim insanları. Şimdi bile etrafımda dört dönüyorlar, tarzım duruşum vizyonum değişti, aldığım iltifatlar gırla. Halen yalnızım, tek başıma o kadar çok şey yapıyorum ki bazen zaman yetmiyor. Hayat amaçlarım arttı, bir çok şey yapmaya başladım. Ve halen yalnız olmanın güzelliğine doyamadım.
İnsanlar mı? emin ol senin cevher olduğunu anladıklarında sinek misali etrafına doluşuyorlar.

Ben de 11 yaşımdan 30 yaşıma kadar yalnız yaşadım bazen sokakta kaldım bazen yemek yemedim hayatım büyüyene kadar hep stresli geçti evimi aldım herşeyi kurdum Allah'ım şükürler olsun artık dedim Lenfoma teşhisi koyulmuştu tedavi, kür vs geriledi baya 10 gün önce tekrar nüks ettiğini ve daha da ileri seviyede olduğunu öğrendim.

Hayatım başıma yıkıldı ne bir arkadaşım ne bir ailem var elden ayaktan düşmekten o kadar korkuyorum ki hayat çok zor gerçekten.

Sorunuzla alakası yok ama paylaşabileceğim kimsem yok , özür dilerim.

Sanırım yalnızlık sende derin izler bırakmış. Küçüklüğünün sancılı geçmesi ve aileyle görüşmüyor olman, arkadaşların olmaması... Bunca yalnızlık içinde iki kedinle yaşamak seni biraz olsun rahatlatıyor olabilir ama içten içe ağlıyor olman, kimsenin samimi gelmemesi... Bunlar gerçekten zor şeyler.

Yalnızlık bazen içe kapanmaya neden olabiliyor ve insanları birbirinden uzaklaştırmaya başlıyor. Senin gibi young bir kızın, geleceğe umutla bakması, hayatın güzelliklerini keşfetmesi lazım. Belki yavaş yavaş çevrene açılabilirsin, yeni insanlarla tanış

Anlaşabildiğin kimse yoksa yanlız yaşaman gayet normal, ama bu tip bir hayat bir süre sonra sıkıcı olur.

Erkekler art niyetli derken sanırım cinsellik istemelerinden bahsediyorsun, ama cinsellik son derece doğal bir şey, sen de isteyebilirsin, bunu neden kötü bir şey olarak düşünüyor bizim toplum akıl alır gibi değil, hem de 2026 yılında... temel ihtiyaç sonuçta.

Kedilerini eğer sokaktan aldıysan iyi bir insansındır, senin gibi çok insan var etrafta aslında, sana denk gelmemiş olabilirler, bence biraz farklı ortamlara da bak, yanlız kalabilmen güzel bir şey ama can sıkıcı bir hayattansa mutlu bir hayatın olsun.

O zaman kendine değer vermesini bil. Hayatına aktiviteler edin. Mesela yürüyüş yapıyorsun ne güzel. Evde spor yap. Temiz beslen. Namazını kıl. Film izle. Kitap oku. İp atla. Bazen çık bir yerde otur kahve iç. Yani hayatını çeşitlendir. Kendine odaklan. Fiziksel zihinsel ve ruhsal olarak iyi hissetmeni sağlar. Uyku dğzenine dikkat et. Yani kendini sev , kendine değer ver ve kendine odaklan. Hayatında birinin olması şart değildir. O kişi doğru kişi olmadıktan sonra ancak seni yorar ve yıpratır. Ama kendine odaklanırsan o zaman bazı şeyler değişir. Bu psikolojiden de kurtulursun.

Bence üzülme bu duruma, keyfini çıkar, kendini geliştir. Mesleğini eline almaya, para kazanmaya çalış. Nasıl olsa istediğin zaman arkadaşta, sevgilide edinebilirsin. Aslında kısıtlanmayı sevmiyorsun, yalnızlık besliyor seni ve iç huzurunu arttırıyor ama üzüntü de bir olumsuz duygu olduğu için sıkıntı. Mutlu olman gerek. Dertleşeceğin sosyal medya da olsa konuştuğun biri olsun. İçin rahatlar, tek başına olduğunun hissi kalkıp gider. Normalde elbette öyle değilsin..

Zaman zaman kendimizi yalnız hissetmemiz, hatta ağlamamız çok normal, insani şeyler. Ama bu insani yönlerimiz sizi içten içe rahatsız ediyorsa, hayatınızda bazı şeylerin değişmesini istiyorsunuz demektir. Tabii değişim dediğimiz şey öyle bir anda olmuyor.

Yaşadığınız olumsuz deneyimleriniz sebebiyle başınıza gelmeyen şeylerin de yine aynı olumsuzlukta olacağını düşünmeyin lütfen. Böylesi karamsar bir yaklaşım, değişime dair herhangi bir şey yapmanıza engel olur. Hayata toz pembe bakın demiyorum. Ama her türlü kötü şeyin de sizin başınıza geleceğine inanmayın.

Herhangi bir tedirginlik yaşamadan bir insana sırtını yaslayabilmek, güvenebilmek gerçekten büyük bir nimet. O insanla birlikte tüm zorlukları aşabileceğine inanmak... Böylesi bir insan herkesin karşısına çıkmıyor maalesef. Ama böyle insanların sayısının az oluşu, hiç olmadıkları anlamına gelmez. Biz yine yarın bir gün o insanla karşılaşınca onunla paylaşacak güzel şeyler biriktirmeye çalışalım.

Merhaba,
Normaldir. İnsanlar menfaatçi ve çıkarcı oscarlık oyuncu göründüğü gibi değiller olduğu gibi görünmüyorlar. Nesilden nesile daha da kötüye gidiyor insanlar ve insanlık hemen hemen her şey!

Akıllısın erken farkına varmışşın!

Yalnızlık kalabalıklar arasında yalnız kalmaktan daha iyidir!

Kadınlar da art niyetli!

İnan bana bu konuda yalnız degilsin

Çünkü insanları her seferinde yeniden tanımaktan yoruldum ve artık kabuguma cekildim. Kimsenin sacmalıkarıyla ya da cıkarcı yapıları ile beraber içi boş sözlerini dinlemeye vede bununla birlikte gelen absürt dertleri ile ugrasasım yok.

Kadınlardan bile sıkıldım.

35 e kadar aşk ya da evlilik ararlar.

Evlilikten ve cocuktan sonra boşanmayı kafaya koyarlar ya da eşlerini aldatırlar.

He bu olay tek taraflı degil.

Erkeklerde aynı b. k🤨

Şimdi kızlar linçlemesinler.😄

Kadınlardan sıkılmamı a sosyallikle bagdaştıracaklar belki ama hiç alakası yok.

Kimseye derdimi ya da sevincimi anlatasım bile yok. Öyle bir boşluk ki Doldurması zor.

Geriye dönüp baktıgımda bazı insanlara ayırdıgım zamanımı ben kendime ayırsaymışım inan daha çok mutlu olurmuşum bile diyorum.

Sana tavsiyem Hayatını yaşa gitsin.

Birçok kişinin yaşamak istediği hayatı yaşıyorsun aslında. Ama yalnız kalma hissine çok erken kapılmışsın. O yaşlarda herkes senin gibi yaşamak ister normalde. 30dan önce büyük planlar yapıp birine muhtaçmışsın gibi hissetme derim. Bu güçlü duruşunun ve yıllarının tadını çıkar.