Bazen insanın hayatında kapandığını sandığı defterler vardır; üstü örtülür, konuşulmaz, adı anılmaz. Ama bir kelime, bir koku, bir an her şeyi yeniden hatırlatır. Aslında unutmak mı olmuştur, yoksa sadece yaşamaya devam edebilmek için susmak mı seçilmiştir, bunu ayırt etmek zordur. İnsan kendini gerçekten iyileştirdiğini mi anlar, yoksa sadece hatırlamaktan kaçtığını mı?
İnsan bazı şeyleri gerçekten mi unutur, yoksa sadece hatırlamamak için mi susar?
Bu dediğin savunma mekanizmalarından bastırma metodu. Gerçekten acı veren bir şey olduğunda bastırır bu bilinçli yapılan bir şey değil. Ama bir şey onu hatırlatabilir
Her acı zamanla iyileşiyor. İnsanlar yaşadıkları acıları kolay kolay unutamıyor; ama zaman geçtikçe, acıyla baş etmeyi öğrendikçe ona alışıyorsun. Hatta bazen gerçekten unutuyorsun… Bir an durup “Ben bunu nasıl unuttum?” diye soruyorsun kendine. İşte bu yüzden her şeyin ilacı zamandır. Zaman iyileştirir; bazı şeyler geçer, bazıları ise bizimle kalır. Çünkü izi kalirrr... Bu da hayatın değişmeyen bir gerçeği. Ama her şeye rağmen, acıyla da, eksiklerle de yaşamak zorundayız.
İnsan zihni çok değişik bir strateji de çalışıyor. Unutulmak istenirse unutulmayacak anı ya da insan yok bence , Öyle de bir an geliyor ki hiç olmayacak yerde hatırlanıyor
İnsan çoğu zaman unutmaz, üstünü örter; susmak, zihnin hayatta kalma yöntemi aslında 🌫️ Ama kokuyla, sesle, aynı duyguyla tekrar canlanıyorsa tam iyileşmemiştir, sadece rafa kaldırmıştır. İyileşme; o anıları hatırladığında artık aynı acıyı yaşamamaya, onları kabullenecek güce sahip olmaya başladığında anlaşılır 🌱 Susmak bazen gereklidir, ama iyileşmek için bir noktada kendine dürüst olmak şart 💬