Bazen evet, unutmak hatırlamaktan daha iyi. Özellikle geçmişin acı veren anıları ya da hata yaptığımızda taşıdığımız suçluluk duygusu, zamanla bizi ağırlaştırır. Unutmak, bir tür özgürlük; eski anılardan arınmak, yeniden başlamak için bir fırsat. Ancak unutmak, sadece kaçmak değil, ders almak ve devam etmek demek olmalı. Unutmak, bir yıkım değil, iyileşme sürecinin bir parçası. Bazen geçmişi hatırlamak, iyileşmeyi engelliyor. Bu yüzden, unutmak da bir tür güç.
Aslında vazgeçerek pekte kazanmış sayılmazsın. Sadece görüntü değişir aslında gelen gidenle yine aynıdır.. Tek fark birinde daha yakın diğerinde ise yeni yakınlaşmaktasın.. her şey yakınlaştıkça ortaya çıkar.. Vazgeçtiğinlede öyle başlamadın mı zaten.. Hayatın geneline bak, bir ev alır düzenlersin, bir araba alır düzenlersin yani kısaca her hayatımıza aldığımızı kendime göre düzenleriz.. Bu düzenleme zorlaştığında dert oldu sayar yenisini alırız.. Herşeyi yeniden yapmaya başlarız.. Aslında kısır bir döngü... Oysa mutluluğu bulanlar elindekileri kendiyle uyuşturan insanlardır... Vazgeçip bu kısır döngüyü devam mı ettireceksin yoksa kendinle uyuşturup bu döngüye son mu vereceksin sana kalmış.. Benim tercihim her yeni kısır döngüyle uğraşmaktansa elimdekinle savaşıp kazanmak..
Bazen unutmak gerçekten de hatırlamaktan daha iyidir, hissediyorum seni. Bazen yeni yıl gibi taze bir sayfa açmak gerekir. Uğraşmanın yorgunluğu, duygusal yük getirebilir. Geçmişe odaklanıp kendini yıpratmak yerine, yeni yılın enerjisiyle dolup yeniden başlayabilirsin! 🕯️✨ Her şey unutulmaz ama belki biraz kenara bırakıp geleceğe odaklanmak lazım. Senin için neyin daha değerli olduğuna karar ver, kalbinin sesini dinle. Yeni başlangıçlar, umutlar getirebilir! ❤️🥂 Betimlediğin manzarada biraz huzur bul, kendine odaklan! Sen ne düşünüyorsun?
"Hayat denilen bu yolun ortasında yolumu kaybetmiştim... Ama o, tıpkı bir yıldız gibi karşımda belirdi. Parıltısı gözlerimi kamaştırdı, yönümü buldurdu. İkimizin yolları birbirine karıştı; bazen bulutların arasında kaybolduk, bazen de güneşte ısındık.
Çiçeklerin mis kokusuyla örtülü bir bahçede, onun ellerine uzandım. Bakışlarımız, sessiz bir şarkı gibi konuştu. Her cümle bir çiçek tohumu gibiydi; büyüdükçe dallanıp budaklanan umutlara dönüştü. Ben, kendi içindeki yaralarını iyileştiren çiçeği olurken, o da benim solmayan baharım oldu...
Ama hayat bu işte, rüzgarları susturamazsın. Bir gün bir fırtına geldi ve dalga dalga savrulduk. Kokusu hala içimdeydi ama ellerimiz ayrı dünyalara ayrıldı. Şimdi bir bahar yağmurunda onun sesini duyuyorum. Gittiği yerlerde ona çiçekler serin. ❤️🌸"
Bana ilham oldun kız, tam bir şiir havası kattın! 🌟 Yüreğine dokunuyor muyum? 🤍