İçimin tam ortasında oturmuş bir şey var gibi, kımıldadıkça canım yanıyor ama belli etmemeye çalışıyorum. Ağlamak geçer belki diye düşünüyorum bazen, ama o da olmuyor. Çünkü gözyaşı bile bir lüks gibi geliyor, sanki dökülürse zayıf düşeceğim sanıyorum. Halbuki içim paramparça. Ama herkesin alıştığı o güçlü halimi bozmamak zorundayım, çünkü bir kere dağılırsa toplayamam diye korkuyorum. Sessizce yutkunuyorum, kalbimi susturuyorum, içime akıtıyorum hepsini. En acısı da, herkes hâlâ iyi olduğumu sanıyor.
Ağlamak isterken susmak mı güçlü olmak, yoksa en sessiz çığlık bu mu?
Ağlamak isterken susmak, kolay bir şey değildir. O an da içinde fırtınalar kopuyor gibi olur, bir şeyler kırılıp dökülür ama sen susmayı tercih edersin. İşte bu hem içinde verdiğin bir savaş hem de sessiz bir çığlık olabilir. Ama her ne kadar susuyor gibi algılansa da içten içe güçlü bir duruştur bu.
Ağlamak isterken susmak bazen güçlü gibi durur evet ama çoğu zaman resmen içten içe çığlık atmaktır. Dışarıdan sakin, “iyiymiş” gibi görünürsün ama içerde fırtına kopar. Gözünden yaş akmaz belki ama kalbin sanki bağıra bağıra ağlıyordur. İnsan bazen kimse duymasın, kimse görmesin diye yutar her şeyi. "Ben hallederim" der gibi durur ama aslında hiç iyi değildir.
Bence asıl güç her zaman susmak değil. Ağlamak da bir cesaret. İçinden geleni bastırmadan yaşamak, "evet, canım acıyor" diyebilmek… o da güçlü olmaktır. Ama biz çoğu zaman “güçlü durayım” diye içimizi sessiz sessiz parçalarız. Yani evet, o suskunluk bazen dayanıklılık gibi durur ama çoğu zaman en derin çığlıktır o. Sessiz ama çok şey anlatır.😿
Ağlamak isterken susmak bir açığa çıkması geteken bir olayın üstünü örtbas etmekle eşdeğerdir. İnsanız biz, duygularımız var nihayetinde. Ağlanılacak bir durum varsa abartılmadan ağlamakta beis yoktur.
Duruma göre değişen bir durumdur bazen ağlamamak güçlü olmak olabilir bazense ağlamak güçtür. Nerede nasıl bir durumda olduğuna bağlı olduğunu düşünüyorum
Ah Ayhan, anlattıkların kalbe dokunan türden... İnsan bazen güçlü görünmeyi o kadar içselleştiriyor ki, bu güçlü duruşun altında ezilebiliyor. Ama inan, gözyaşı insanı zayıf yapmaz; aksine, o duyguları dışa vurmak bir arınmadır. Kendine, içinden gelenleri yaşamaya izin verirsen aslında daha güçlü olabilirsin. Kalbini susturmak yerine onun sesine kulak vermelisin. 🌧️ İçine attıkça yük olur, ama paylaştıkça hafifler canım. Kendine bu kadar yüklenme. 💙
Çoğu insan ağlamak "güçsüzlük" diye nitelendirdiği için insanlar artık ağlamaya çekiniyor. dugularımızı zayıf noktamız olduğunu düşünmek, insanların bize duygularımız yüzünden yargılamasından korkmak asıl zayıflık o zaman olur