Ağlamak isterken susmak mı güçlü olmak, yoksa en sessiz çığlık bu mu?

İçimin tam ortasında oturmuş bir şey var gibi, kımıldadıkça canım yanıyor ama belli etmemeye çalışıyorum. Ağlamak geçer belki diye düşünüyorum bazen, ama o da olmuyor. Çünkü gözyaşı bile bir lüks gibi geliyor, sanki dökülürse zayıf düşeceğim sanıyorum. Halbuki içim paramparça. Ama herkesin alıştığı o güçlü halimi bozmamak zorundayım, çünkü bir kere dağılırsa toplayamam diye korkuyorum. Sessizce yutkunuyorum, kalbimi susturuyorum, içime akıtıyorum hepsini. En acısı da, herkes hâlâ iyi olduğumu sanıyor.
Ağlamak isterken susmak mı güçlü olmak, yoksa en sessiz çığlık bu mu?
Ağlamak isterken susmak mı güçlü olmak, yoksa en sessiz çığlık bu mu?
Cevapla