29 yaşında çok mutsuzum. İşe yaramaz hissediyorum, ne önerirsiniz?

Hayat seni köşeye sıkıştırmış gibi hissediyorsun ve insan, en çok da kendiyle baş başa kaldığında bu duygulara yenik düşüyor. İşsizlik, güvensizlik, gelecek kaygısı, birikim yapamama, ilaçların etkisiz kalışı… Bunların hepsi tek başına bile ağırken sen hepsini bir arada taşıyorsun. Bu yükle her sabah uyanmak bile başlı başına bir mücadele, ve sen bu mücadeleyi veriyorsun. Bunu küçümseme.

İki işten çıkarılmış olman seni başarısız yapmaz. Bazen işler, bizim elimizde olmayan nedenlerle rayından çıkar. Belki yöneticiler, belki ortam, belki sadece o anki ruh halin… Ama bu senin değersiz ya da yetersiz biri olduğunu göstermez. Şu an psikolojik olarak tükenmiş hissediyor olman, her şeyin içinden çıkılmaz görünmesine sebep oluyor olabilir. Bu yüzden kendine kızmak yerine “ben şu an çok zor durumdayım ve yardım istemek hakkım” diyebilmelisin. Çünkü sen yalnızca “para kazanmaya çalışan biri” değilsin. Aynı zamanda ruhu yorulmuş, hayattan umudu biraz solmuş birisin… ve bu tarafın da ilgiyi hak ediyor.

İlaç kullanıyor olman demek ki zaten bir çaba içindesin. Ama bazen ilaç tek başına yeterli olmayabilir. Psikiyatriye destek olarak psikoterapi de çok iyi gelir. Eğer devlet hastanesinde bu hizmete ulaşabiliyorsan bir psikologla görüşmeni çok ama çok öneririm. Seni dinleyecek, seni gerçekten anlayacak birine ihtiyacın var.

Maddi olarak çıkmazda olduğunu da biliyorum. Ama belki kendi fiziksel sağlığını da göz önünde bulundurarak temizlik, depo işleri, kurye destek işleri gibi geçici yevmiyeli şeylere tekrar bakabilirsin. Günü kurtarmak bile bazen moral verir. Çalışmasan bile evde geçirdiğin zaman içinde Youtube’da beden/zihin üzerine meditasyon videoları dinlemek, 15-20 dakikalık yürüyüşlere çıkmak, karalama bile olsa bir şeyler yazmak ruhunu hafifletir.

Sen işe yaramaz değilsin. İşsiz olmak da senin suçun değil. Sen elinden gelen her şeyi yaptın ama birileri senin geleceğini 10-15 yıl önce çaldı. O birileri de senin annen ve baban başta olmak üzere bir önceki nesil. Bu kadar borçlanıyorsunuz, yarın bedelini çocuklarınız ödeyecek dediğimizde umursamadılar. Kendi keyiflerine baktılar.

Her nesil bir sonraki neslin istikbalini hazırlamakla mükelleftir. Senden öncekiler kendi keyiflerine düşüp senin geleceğini sattılar.

Ama!

Hiçbir şeyin sonu değil. Sen hala bütün yeteneklerinle harika bir bireysin. Kalk ayağa. Hemen şimdi. Yeteneklerini düşün. Bu yeteneklerinle neler yapabileceğini düşün. İş bulman şart değil. Kendi çapında kendi işini de yapabilirsin. Etsy ve benzeri platformları araştır.

Yapabilirsin!

doktora tekrar gidip durumu bildir doz artımı olabilir. ayrıca iş aramaya devam et çıkar illaki bir tane onun dışında hobiler edin boş zamanlarda onlarla ilgilen bol bol dua et hayatta allahtan umudunu kesme olur mu? konuşmak istersen buralardayım.

Durumun gerçekten zor Allah sabır versin.
Kendini işe yaramaz hissetmen çok can sıkıcı,
ama bu hisler gerçeği yansıtmıyor.
Sen değerlisin, sadece şu an kötü bir dönemdesin.
İlaçların hemen işe yaramaması da moral bozucu olabilir, ama pes etme.
Unutma, bu halin kalıcı değil. Zamanla düzeleceksin, sabret. Kendine karşı nazik ol yeter...

Bu hayatta önce kendini sevmelisin kendi içinde barışık yaşamalısın ki hayata karşı pozitif bakabilsin ve hayatındaki bazı şeylerin değişime ihtiyaç duyduğunu gösteriyor; bu yüzden önce duygularını bastırmadan anlamaya çalışmanı, sonra küçük ama düzenli adımlarla kendine iyi gelecek bir yön aramanı ve gerekiyorsa bir uzmandan destek almanı öneririm.

Ben de senin düştüğün duruma düştüm. Çok zor günler geçirdim. Sözleşmeli öğretmenlik yapıyorum sözleşmem sona erdi ve işsiz kaldım. Şimdi de senin gibi günlük işlere gideceğim. Kendini hiç işe yaramıyor diye düşünme. Bu senin ayıbı değil. Kurban olsunlar sana.

Ben mi? Anlamsız geliyor. 40 dan sonra bitireceğim hissediyorum bu hayat beni kabul etmedi. Şurada kaldı 5 sene. Anlatamıyorum hiç bir şeyi. Bekleyen de yok giden çok. Nem kaldı ki?

Bazen aci çekiyorum. Bitirmek her şeyi ne is ne kadın... tat vermiyor bana.

İşsiz gelemem her şeyi yaparım. Ama şu var tadı yok hayatın.

Bazen sevilmek istiyorum. Bazen de sevişmek. Kimseyi bulamıyorum. Anlasalar da anlamsız geliyor. Zorlanıyorum. Benim gibiler var bu hayatta. Erken geç gitmeye hazır. Yalnızım yapayalnız.

Sana huzur verecek o kadar çok şey yazarım ama bazen de insanın huzuru iki kelimeden oluşur. Bende uzun süredir işsizim ve emin ol daha büyük psikolojisini de yaşadım ve yendim. Ama sana tavsiyem şudur. YouTube dan vefa sultan diye bir dizi var. Aç izle. Yüreğin de aklında ruhunda psikolojini etkileyen ne varsa arınacaksın. Ve belki de doğruya namaza ulaşmanı sağlayacaktır. Bu dediğimi yap huzur bulmazsan hiçbir şey bilmiyorum.

Çalıştığım halde durumum berbat ve her seferinde aksilik çıkıyor elimden geleni yapıyorum ama bir türlü yoluna girmiyor. O kadar usandım ki yaşamanın hiçbir anlamı yok gibi geliyor. Seni anlıyorum ama elimden bir şey gelmiyor. Öneride bulunamıyorum maalesef

İstanbul'da değilsin galiba, bende güvenliğim gelmeyenlerin yerine joker lazım oluyor kartlıysanız bizde 1600-2000 aralığı 12 saatlik vardiyalar. Özgüveninizi kaybetmişsiniz ayrıca, bir an önce toparlanmaya bakın.

Böyle düşünmen hiç iyi değil psikolojik olarak zor günler geçiriyor olabilirsin bu günlerde geçer elbet sabret küçükte olsa bir kazanç sağlıyorsun hiç çalışamayacak durumda olanlar da var
Her halimize şükürler olsun
Ailenle mi yaşıyorsun
Yalnız mı yaşıyorsun

İlaçlar duygu durumu nötürlüyor diye biliyorum. Yana sana mutluluk vermez, sadece kaygını giderir ve sana mutlu olmak için bir fırsat verir. O fırsatı değerlendirmen lazım.