Yolda görsen yüzüne bile bakmayacağın biri sana akıl veriyorsa… Sence bu öğüt mü olur, yoksa ironi mi?

Genel olarak hayatta hiçbir başarısı olmayan, hayatta hiçbir başarı elde etmeyen, kendi söküğünü dikmesini bile bilmeyen, hayatla ilgili hiçbir tasavvuru olmayan insanlar sürekli birilerine öğüt verir. Öğüt verdiği insan hayatta istediği her şeyi elde etmiş, bütün hayallerini gerçekleştirmiş, her zaman herkese kendini kanıtlamış, potansiyelinin nelere kadir olduğunu göstermiş bir insandır. Ama nedense bu tarz insanlar kendini bir şey sanıyor, sanki hayatta başarısız olan, hiçbir başarısı olmayan, elle tutulur, gözle görülür bir başarısı olmayan insan bu değilmiş gibi herkese öğüt veriyor. Benim hayatımda da genelde böyle insanlar oldu. Kendine bile faydası olmayan, hayatta hiçbir başarı elde edemeyen, bir baltaya sap olamayan insanlar hep bana öğüt verdi. Aslında bir sözümle onu yıkabilirdim ama yine de susmayı, boş vermeyi seçtim. Zaten onun durduğu yer ve senin durduğun yer her şeyi açıkça gösteriyor, o yüzden ben böyle insanları tiye almıyorum, kendi işimle ilgileniyorum.

Hatta şöyle kendi alanımda uzman olmama rağmen konuyla hiç alakası olmayandan nasihat dinlemişliğim var mesela dini meselelerde tamam bu dindarlığın ölçütü değil ama dini meselelerde derinlemesine çok fazla bilgiye sahibim her türlü eğitim görmüş okumuş araştırmış birisiyim çok şükür ve inanmış elimden geldiği kadar yaşamaya çalışan ama bunla uzaktan yakındna alakası olamyan yaşamayan insnalrdan nasihat dinlemiş üstelik eleştirilmiş ve öyle olmadığım halde yargılanmış birisiyim sanırım fazla tevazudan bu haldeyim yani dinime küfreden müslüman olsa misali gibi düşünün uzaktan yakındna alaksıa olmayan kişileren nedense hep dini nasihatalr dinliyorum ama gerçek ve sevdiğim hocalarda bana hiç dini nasihat vermiyor😂

Dış görünüşü önemli değil dinlerim bakarım tartarim kafama yatarsa uyarım.. çünkü insan herşeyi biliyorum diyemez oldum diyemez yeri gelir küçücük bir çocuktan bile güzel dersler çıkarabilirim