Rabbimizi gerçekten cehennem korkusu olmadan, sadece O olduğu icin sevebiliyor muyuz?

Ne güzel bir yorum teşekkür ederim ☘️☘️

En büyük korkumuzun ateş değil de, onun huzurunda boynu bükük kalmak' olması. İşte bu, aslında kalbinizin onu ne kadar içten sevdiğinin en büyük kanıtı. İnsan sevdiğine karşı mahcup olmaktan korkar. İnşallah o huzura, tüm yarım kalmışlıklarımıza rağmen Onun şefkatiyle sığınmış olarak çıkarız ☘️

Ne kadar haklısınız.'Allah kendi ruhundan üfledi' Secde, 9 ayetinde geçtiği gibi hakikati, insanın aslında ne kadar büyük bir emanet taşıdığını bize hatırlatıyor. Kendi içimizdeki o ilahi kıvılcımı koruyabilmek, kendimize karşı dürüst olabilmek, dediğiniz gibi, ölmeden önce ölmek nefsi hesaba çekmek aslında gerçek özgürlüğe açılan kapı. Bu güzel bakış açınız için teşekkür ederim..

Bilgiyi paylaşma nezaketiniz için çok teşekkür ederim. Mezheplerin ve farklı içtihatların bu geniş perspektifi üzerine düşünmek elbette çok kıymetli. Benim niyetim biraz daha teknik sınırların ötesinde, insanın kendi kalbiyle, vicdanıyla ve yaratıcısı ile kurduğu o sessiz ve kişisel sevgi bağını merak etmekti. O noktada her insanın pusulası kendi samimiyetidir diye düşünüyorum.
Ayrıca afiyet olsun yemeklerde de kullanmak birçok organ için sağlıklı olduğu söyleniyor ☘️

Ahaha ilahi güldürdünüz artık nasıl kişilere denk geldiyseniz benim hukukçu kimliğimde ki cümleler şok yaratmış olmalı meslek sahibi insan az burada haklısınız:) Yapay zeka mı durumuna gelirsek eğer bu yazdıklarım bir makine dili olsaydı, sanırım bu kadar kalp titretmeyi hedeflemezdi. Ben sadece, günümüzün kalabalığında unutulan o insani ve ilahi özü hatırlatmak isteyen biriyim. Belki de bir makinenin asla ulaşamayacağı o mahcubiyet hissini arıyorumdur, ne dersiniz..

Zehir ve ilaç meselesine gelince evet, dünyevi olan her şeyde bir doz vardır zaten onu inkar etmek ne hacet. Ancak Rabbimize olan teslimiyette doz kavramı yerini sınırsızlığa bırakır. İnsanın kendi nefsiyle imtihanında, acaba dozunu ayarlayamadığı en büyük zehir nedir diye hiç düşündünüz mü? Belki de asıl mesele, dozajı değil, o zehri panzehirine dönüştürecek olan samimiyettir

Ruhsuzluk dediğiniz şey, belki de cevaplarımın sizin alıştığınız o dünyevi ve teknik tartışma kalıplarının dışında, daha öznel ve vicdani bir yerden gelmesidir beyefendi profilinizdeki konulara baktığımda, maneviyat ve insan ilişkilerinin derinliği üzerine olan bu sorumun, sizin ilgi alanlarınızdan ne kadar uzak olduğunu çok daha iyi anlıyorum. Benim amacım kodlarla veya teknik dozlarla değil, doğrudan kalbin sızısıyla konuşmak. Eğer bu yaklaşım size ruhsuz geliyorsa, belki de ruhunuzu beslediğiniz yerler farklıdır, kime ne diyebiliriz ki? Selametle diyelim o halde

Paylaştığınız bu kişisel ve profesyonel süreç ve hayatınıza dair şemalar, aslında sizin için ne kadar ağır bir yükün altına girdiğinizi gösteriyor bu tercihinize saygı duyarım. Ancak beni bir sınav veya birikim ölçme yarışına davet etmeniz, benim buradaki niyetimle örtüşmüyor. Keza ben burada teknik bir hukuk veya fıkıh tartışması yapmaya değil ki kaç yıllık avukatım istesem yine yaparım katılırım lakin amacım insanları o teknik bilgilerin ötesindeki vicdani sızıyla buluşturmaya geldim. Teknik birikimler, doğru sorularla buluşmadığı sürece sadece birer veri yığınıdır. Ben kendi yolumda, kalplere dokunmayı seçiyorum. Tartışma isteğiniz için teşekkürler ama ben bu arenada yokum. Selametle.

Senin adına bir sıkıntı olmamasına sevindim :) Ama soruyu özellikle ateistler bu konuda ne düşünüyor diye sormamıştım, inananların kendi içsel yolculuğuyla ilgiliydi. Esen kal