Rabbimizi gerçekten cehennem korkusu olmadan, sadece O olduğu icin sevebiliyor muyuz?

Ağzına sağlık valla, lafın tamamı aptala söylenirmiş, sen en netini söylemişsin. Milletin dilinde bir Allah korkusu geziyor ama icraata gelince herkes kendi keyfinin peşinde. İnsanlar artık işine geleni din işine gelmeyeni yok sayıyoruz deyip geçiştiriyor. Dediğin gibi, korku da kalmamış, haya da kalmamış. Herkes kendi gemisini yüzdürme derdinde, kimin ne yaşadığı umurlarında değil. Sonumuz hayrolsun demekten başka çare kalmadı, güzel tespit

İlahiyatla açıklayamadığın şeyler için hayata sitem ediyorsun ama sanırım hayat, senin zihnindeki o açıklama dosyalarına göre işlemiyor. Her şeyi mantık terazisine koyup, ağırlığı gelmeyeni çöpe atınca elinde sadece soğuk bir akıl kalıyor. Öyle olunca da o dediğin aşk veya sevgi gibi kavramlar zaten çok uzak kalır, çünkü onlar mantıkla değil, başka bir frekansta çalışıyor. Sen ispat bekleye dur, hayat zaten kendi cevabını veriyor da, bazen görmek için sadece akıl yetmiyor..

Valla güzel çevirmişsin mevzuyu ama renk körü rengi göremez diyerek aslında kendine çok güzel bir çıkış yolu yapmışsın. Sen sistemi hata kabul etmez bir formül sanıp, içine sığdıramadığın her şeye hata deyip sistemi çöpe atıyorsun. Asıl sorun şu, distemde mi hata var, yoksa senin o kısıtlı mantık gözlüklerin mi her şeyi kusurlu görmeye programlı? Sistemin kusursuz olması lazım diyerek aslında Tanrı'ya kendi aklınla not vermeye kalkıyorsun farkında mısın, asıl kibir tam burada başlıyor. Renkleri görmeyince güneşi yok saymak, sadece senin tercihin. Kolay gelsin

Estağfurullah şimdi daha net anlıyorum

Farkındayım şu an daha iyi anladım bir ara bu konu hakkında beyin fırtınası istişare yapabiliriz 🌿

Kesinlikle katılıyorum

Amin 🙏✨

En büyük korkumuzun ateş değil de, onun huzurunda boynu bükük kalmak' olması. İşte bu, aslında kalbinizin onu ne kadar içten sevdiğinin en büyük kanıtı. İnsan sevdiğine karşı mahcup olmaktan korkar. İnşallah o huzura, tüm yarım kalmışlıklarımıza rağmen Onun şefkatiyle sığınmış olarak çıkarız ☘️

Ne kadar haklısınız.'Allah kendi ruhundan üfledi' Secde, 9 ayetinde geçtiği gibi hakikati, insanın aslında ne kadar büyük bir emanet taşıdığını bize hatırlatıyor. Kendi içimizdeki o ilahi kıvılcımı koruyabilmek, kendimize karşı dürüst olabilmek, dediğiniz gibi, ölmeden önce ölmek nefsi hesaba çekmek aslında gerçek özgürlüğe açılan kapı. Bu güzel bakış açınız için teşekkür ederim..

Bilgiyi paylaşma nezaketiniz için çok teşekkür ederim. Mezheplerin ve farklı içtihatların bu geniş perspektifi üzerine düşünmek elbette çok kıymetli. Benim niyetim biraz daha teknik sınırların ötesinde, insanın kendi kalbiyle, vicdanıyla ve yaratıcısı ile kurduğu o sessiz ve kişisel sevgi bağını merak etmekti. O noktada her insanın pusulası kendi samimiyetidir diye düşünüyorum.
Ayrıca afiyet olsun yemeklerde de kullanmak birçok organ için sağlıklı olduğu söyleniyor ☘️

Ahaha ilahi güldürdünüz artık nasıl kişilere denk geldiyseniz benim hukukçu kimliğimde ki cümleler şok yaratmış olmalı meslek sahibi insan az burada haklısınız:) Yapay zeka mı durumuna gelirsek eğer bu yazdıklarım bir makine dili olsaydı, sanırım bu kadar kalp titretmeyi hedeflemezdi. Ben sadece, günümüzün kalabalığında unutulan o insani ve ilahi özü hatırlatmak isteyen biriyim. Belki de bir makinenin asla ulaşamayacağı o mahcubiyet hissini arıyorumdur, ne dersiniz..

Zehir ve ilaç meselesine gelince evet, dünyevi olan her şeyde bir doz vardır zaten onu inkar etmek ne hacet. Ancak Rabbimize olan teslimiyette doz kavramı yerini sınırsızlığa bırakır. İnsanın kendi nefsiyle imtihanında, acaba dozunu ayarlayamadığı en büyük zehir nedir diye hiç düşündünüz mü? Belki de asıl mesele, dozajı değil, o zehri panzehirine dönüştürecek olan samimiyettir

Ruhsuzluk dediğiniz şey, belki de cevaplarımın sizin alıştığınız o dünyevi ve teknik tartışma kalıplarının dışında, daha öznel ve vicdani bir yerden gelmesidir beyefendi profilinizdeki konulara baktığımda, maneviyat ve insan ilişkilerinin derinliği üzerine olan bu sorumun, sizin ilgi alanlarınızdan ne kadar uzak olduğunu çok daha iyi anlıyorum. Benim amacım kodlarla veya teknik dozlarla değil, doğrudan kalbin sızısıyla konuşmak. Eğer bu yaklaşım size ruhsuz geliyorsa, belki de ruhunuzu beslediğiniz yerler farklıdır, kime ne diyebiliriz ki? Selametle diyelim o halde

Paylaştığınız bu kişisel ve profesyonel süreç ve hayatınıza dair şemalar, aslında sizin için ne kadar ağır bir yükün altına girdiğinizi gösteriyor bu tercihinize saygı duyarım. Ancak beni bir sınav veya birikim ölçme yarışına davet etmeniz, benim buradaki niyetimle örtüşmüyor. Keza ben burada teknik bir hukuk veya fıkıh tartışması yapmaya değil ki kaç yıllık avukatım istesem yine yaparım katılırım lakin amacım insanları o teknik bilgilerin ötesindeki vicdani sızıyla buluşturmaya geldim. Teknik birikimler, doğru sorularla buluşmadığı sürece sadece birer veri yığınıdır. Ben kendi yolumda, kalplere dokunmayı seçiyorum. Tartışma isteğiniz için teşekkürler ama ben bu arenada yokum. Selametle.

Valla sen olayı beka meselesine, yani hayatta kalma içgüdüsüne bağlamışsın haklısın, o an silahın gölgesi altında söylenen her söz, kişinin kendi gerçeği değil, can havliyle kurduğu bir kalkan olur. Ama burada bir ayrım var. Birisi silah dayandığı için seviyorum diyorsa, o sevgi değil, bir pazarlıktır. Oysa bizim konuştuğumuz, o silahın çekildiği, tehdidin bittiği o yalnızlık anında, insanın kendi vicdanına ne dediği... Sen belki sadece korku penceresinden bakıyorsun ama o pencereyi kapatıp dışarı çıkanlar da var. Yine de hayata karşı bu kadar temkinli olman, aslında senin de güvene ne kadar hasret kaldığının bir kanıtı gibi duruyor.