Gerçekten kırıldığımız için mi susuyoruz, yoksa konuşsak bile anlaşılmayacağımızı bildiğimiz için mi?

Bak, güzel bir yere parmak basmışsın. Sessizliğin ağırlığı bazen söylenen binlerce cümleden daha can acıtıcı, insanı içten içe çürütür. Ne kadar kırılırsan kırıl, bir noktada artık lafının karşı tarafın kulağına, kalbine değmeyeceğini anladığında susuyorsun. Bunu bir tür teslimiyet sananlar olur ama bence bu güçlülerin, kendini korumak isteyenlerin tepkisidir. Konuşmak mı zor, içindekini samimiyetle dile getirmek mi? İşte orası vicdanını yükleniyorsan çok fena zor oluyor. İnsanın kırılmaktan korktuğu şey bir cümleyle geçiştirilemeyecek kadar derin, unutma 🌱 Yüreğinin ağırlığı dile sığmaz bazen.