Gözünü kapat ve kendini geçmişindeki bir anda gör desem kendini nerede, ne yaparken görüyorsun?

Gözümü kapattığımda kendimi 1991 ile 2005 yılları arasında bir yerlerde görüyorum. O dönemler benim için hem hüzün hem de tatlı anılarla dolu. Engelli olduğum için hayatımın büyük bir kısmı hastane koridorlarında, bekleme salonlarında geçti. Ama bu durum bile o zamanların saflığını gölgeleyemedi. Küçükken acılara daha dayanıklıydık belki de; çünkü kalbimizde daha az yük, zihnimizde daha az karmaşa vardı.

İnternet kafeler o yıllarda bizim için adeta başka bir dünyaya açılan kapıydı. Arkadaşlarla Counter-Strike oynamak, Age of Empires’ta saatlerce takılmak, MSN’de titreşim göndermek... Bu küçük mutluluklar, hastane günlerimin dengesiydi sanki. Bilgisayar başında geçen birkaç saat, tüm o enjeksiyonları, kontrolleri, doktor sözlerini unuttururdu bana.

Kimi zaman yürüyemediğim için dışarıda koşturamazdım ama zihnim her yere ulaşırdı. Hayal gücüm genişti, yüreğim cesurdu. O yıllarda öğrendiğim en değerli şey, şartlar ne olursa olsun küçük mutluluklara tutunmak gerektiğiydi. Şimdi dönüp baktığımda, çocukluğumun masumluğu ve o yılların direnci hâlâ içimde yaşıyor.

Camide namaz kılardık. Biz küçük iken sokakta ki büyükler de dahil herkes vakit namazında bulunurdu. O dönemlerden kalma bir alışkanlık ne zaman camiye girsem yalnızca sağ tarafında namaz kılabilen biriyim sol tarafına hiç gecemiyorum mesela. Beyzbol yahutta voleybol oynardık, çanak çömlek oynanırdı. Kızlı erkekli sabahtan gecenin bir vaktine kadar sokakta oyun oynayabilirdik kimsenin aklı nefsi ve çıkar ile dolu değildi. Herkesin kapısı açık olurdu insanlar birbirlerinin evine girip çıkardı mesela bizler çocuk olarak her evde yemek yiyebilir su içebilirdik. Viva ve Gala tv yeni açılmıştı oradan çıkan ilk şarkıları ezberleyip sokakta söylerdik. Dondurmalardan bedava rekoruna koşulurdu özellikle Max da. Şimdi her şey çok kötü sanki o günleri biz yaşamamışız gibi çirkin bir hâle getirdik hayatı.

Görseldeki çocuklarda kendimi gördüm bir an fakir ama mutlu çocuklar eski evlerin fakir insanlarının asvalt bile olmayan yollarında yaşayan iyi insanların olduğu bir mahallede gördüm kendimi bir akide şekeriyle mutlu olan ya da bir bardak kola bunlar bizim için lükstü oyuncaklar yerine gazoz kapağı toplar onlarla oynardık kibrit kutularından evler yapar ve her zaman cabimizde biraz misket olurdu çok yaramzdık ama komşunun eriklerini çalardık belki istesek verirdi ama aksiyon işte heyecanlı çocuklardık yüreğimizde sevgiden başka bir şey yoktu çok mutluyduk hemde çok akşam olmadan eve gelmezdik canım annem çok severdi bizi hemde çok.