Kimsem yok, arkadaşım yok. Depresyondayım, ağlıyorum. Ne yapayım?

Böyle zor bir duygusal durumdayken bir şeyleri dile getirmek bile büyük bir adımdır ve sen bunu başarmışsın. Şu an kendini yalnız, çaresiz ve kırılmış hissediyor olabilirsin; belki de bu duygular sana hiç geçmeyecekmiş gibi geliyor. Ama bilmeni isterim ki bu karanlık duygular, düşündüğünden çok daha yaygın ve geçici olabilir. İnsan zaman zaman kendini yalnız ve boşlukta hissedebilir, bu oldukça insani bir durumdur. Ama bu acının içinde sıkışıp kalmak zorunda değilsin.
Kendini bu şekilde hissetmen senin zayıf ya da sorunlu biri olduğunu göstermez bu, sadece şu an yardıma ve desteğe ihtiyacın olduğunu gösterir. Belki de bir süre boyunca seni gerçekten anlayan, seni yargılamadan dinleyen bir dost, bir terapist ya da sadece içini rahatça dökebileceğin biri eksik oldu hayatında. Bu eksikliği fark etmek bile iyileşmenin başlangıcı olabilir. Mümkünse bir uzmandan, bir psikologdan profesyonel destek almanı çok ama çok öneririm; çünkü bazen içimizdeki karanlık düşüncelerle tek başımıza savaşmak fazlasıyla yorucu olabilir.

Gerçekten yalnız hissetmen çok ağır olmalı Sosyal anksiyete zor bir mücadele ama bu seni tanımlamaz, sen çok daha fazlasısın. Ağlamak da insan olmak demek, bu duygularını serbest bırakmak iyileşmenin parçası. Küçük adımlarla, kendine zaman tanı, bir hobi ya da sevdiğin bir şeyle meşgul olmayı dene. Unutma, kimse mükemmel değil ve her karanlığın sonunda mutlaka bir ışık vardır. Yalnız değilsin, yanında olanlar var, ben de buradayım