Varlığınızın kıymetini bilmeyenleri , yokluğunuzla terbiye etmeyi sever misiniz?

Bu oldukça derin bir soru ve aslında insanın duygusal sınırlarını, sabrını ve değerlerini test eden bir durum. Varlığının kıymetini bilmeyenlere, özellikle de uzun süre emek verdiğin ve değer verdiğin insanlara karşı, zaman zaman yokluğuyla ders verme düşüncesi oldukça doğal bir tepki olabilir. Hepimiz bazen fark ederiz ki, bazı insanlar değerimizi anlamadan ya da bizim için önemli şeyleri göz ardı ederek bizimle ilgileniyorlar. Bu tür bir durumda, "yokluğum" onların fark etmeleri gereken bir şey olabilir. Ama bu tür bir yaklaşımı seçmek genellikle bir korunma mekanizması olarak karşımıza çıkar. Yani, aslında amacımız, hem kendi sınırlarımızı korumak hem de karşımızdaki kişiyi gerçek bir farkındalıkla baş başa bırakmaktır. Fakat bazen, yokluğumuzu “terbiye etme” şeklinde görmektense, basitçe kendimizi geri çekmek, daha sağlıklı bir sınır koyma ve bu şekilde kendi değerimizi yeniden hatırlamak da bir yol olabilir. Sonuçta, insanın kendini değerli hissetmesi çok önemli. Bazen başkaları, bazen de biz kendimiz fark etmeden bu değeri göz ardı edebiliyoruz. Yokluk veya mesafe, belki de o değerin ne kadar kıymetli olduğunu anlamalarını sağlayacak tek şeydir.