İnsanları yokluğunuzla terbiye eder misiniz?

Bahsettiğiniz bu olgu doğru; pek çok kez şahit oldum.
Fakat niyetim elbette ki birilerine doğruları göstermek değil.. Tek amacım kendimi korumak; devamını tahmin ettiğim iletişimlerden uzak durmak.
"Nedendir bilinmez", hep de bu kopmalardan sonra akılları başlarına geliyor insanların.
Ya önyargıları engel oluyor beni tanımalarına ya da ezber düşünceleri.
Bir kez olsun umurumda da olmadı; beni kaybettikleri için hayatlarından bir şey eksiliyor mu bilmiyorum, fakat bana hiçbir zararı yok bu durumun.

-İnsan kendine samimi olmalı. İyi hissetmek için kimsenin onayına ihtiyacımız yok. Motive olmak için hayal kurmak ve onun için çabalıyor olmak yeterli.
Bu hayal bir insan değilse elde edileceği garantidir.

-Ama mm aşk olmasın mı her şey iş mi?

-Olsun tabi de bir insana ibadet etmek sana nasıl bir cennet sunar onu hesaplamak lazım. Genellikle bu bizzat kendi seçiminle tekrarlayan bir yenilgi döngüsü oluyor. Bazen egomuza yenilip birilerini değiştirebileceğimize inanıyoruz. Kötü geçen bir çocukluğu iyi niyetle ne kadar parlatabilirsin ki?

-Peki terk etseniz iyi niyetinizi anlarlar mı?

-Biraz üzülür ve özlerine dönerler. Değişen pek görmedim. Olmayacağını anlamak için biraz tecrübe etmek bir kaç kişide denemekte elbette fayda var. Sonra emin olunup baştan mesafe koymak en iyisidir :)